الضحى

وَٱلَّيْلِ إِذَا سَجَىٰ ﴿٢﴾

wa-al-layli idhā sajā

او په شپه باندې كله چې قراره شي

مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَىٰ ﴿٣﴾

mā waddaʿaka rabbuka wamā qalā

چې ته خپل رب نه پریښى يې او نه يې (درسره) بغض ساتلى دى

وَلَلْـَٔاخِرَةُ خَيْرٌ لَّكَ مِنَ ٱلْأُولَىٰ ﴿٤﴾

walalākhiratu khayrun laka mina l-ūlā

او خامخا اخرت تا لپاره له دنیا نه ډېر غوره دى

وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَىٰٓ ﴿٥﴾

walasawfa yuʿ'ṭīka rabbuka fatarḍā

او خامخا ژر به تا ته ستا رب دركړي، نو ته به راضي (خوشحاله) شې

أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَـَٔاوَىٰ ﴿٦﴾

alam yajid'ka yatīman faāwā

ایا ته يې یتیم نه وې موندلى؟ پس پناه ځاى يې دركړ

وَوَجَدَكَ ضَآلًّا فَهَدَىٰ ﴿٧﴾

wawajadaka ḍāllan fahadā

او ته يې ناخبره (او ناپوه) وموندلې، نو لار ښوونه يې (درته) وكړه

وَوَجَدَكَ عَآئِلًا فَأَغْنَىٰ ﴿٨﴾

wawajadaka ʿāilan fa-aghnā

او ته يې فقیر وموندلې، نو غني يې كړې

فَأَمَّا ٱلْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ﴿٩﴾

fa-ammā l-yatīma falā taqhar

نو هر چې یتیم دى، نو ته (ده ته) قهر مه كوه

وَأَمَّا ٱلسَّآئِلَ فَلَا تَنْهَرْ ﴿١٠﴾

wa-ammā l-sāila falā tanhar

او هر چې سوالګرى دى، نو ته يې مه رټه

وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ﴿١١﴾

wa-ammā biniʿ'mati rabbika faḥaddith

او پاتې شو (نعمت) نو ته د خپل رب نعمت بیانوه