القيامة

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

walā uq'simu bil-nafsi l-lawāmati

او زه په ډېر ملامت كوونكي نفس باندې قسم خورم

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

ayaḥsabu l-insānu allan najmaʿa ʿiẓāmahu

ایا (كافر) انسان دا ګمان كوي چې مونږ به د ده هډوكي له سره راجمع نه كړو

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

balā qādirīna ʿalā an nusawwiya banānahu

ولې نه! (جمع به يې كړو)، په داسې حال كې چې مونږ په دې قادر یو چې د ده (هډوكي او) د ګوتو بندونه (هم) برابر كړو

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

bal yurīdu l-insānu liyafjura amāmahu

بلكې (كافر) انسان اراده لري چې په خپله مخه (راتلونكې زمانه) كې هم نافرماني وكړي

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿٦﴾

yasalu ayyāna yawmu l-qiyāmati

دى تپوس كوي چې د قیامت ورځ به كله وي؟

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

fa-idhā bariqa l-baṣaru

نو كله چې سترګې خړې (سپینې) شي

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

wakhasafa l-qamaru

او سپوږمۍ توره (بې رڼا) شي

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

wajumiʿa l-shamsu wal-qamaru

او لمر او سپوږمۍ سره جمع كړى شي

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

yaqūlu l-insānu yawma-idhin ayna l-mafaru

نو (كافر) انسان به په دغه وخت كې وايي: د تېښتې ځاى چېرته دى؟

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

kallā lā wazara

هیڅكله داسې نه ده، هېڅ پناه ځاى نشته

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

ilā rabbika yawma-idhin l-mus'taqaru

په دغې ورځ كې ځاى د قرار ستا د رب په طرف دى

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

yunabba-u l-insānu yawma-idhin bimā qaddama wa-akhara

په دغې ورځ كې به انسان په هغه څه خبر كړى شي چې ده مخكې لېږلي دي او وروسته يې پرېښي دي

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ ﴿١٤﴾

bali l-insānu ʿalā nafsihi baṣīratun

بلكې انسان په خپل ځان باندې ښه دلیل دى

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

walaw alqā maʿādhīrahu

اګر كه دى خپل عذرونه وړاندې كړي

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

lā tuḥarrik bihi lisānaka litaʿjala bihi

(اى نبي!) ته خپله ژبه په دې (قرآن) سره مه خوځوه، د دې لپاره چې ته دا په تُندۍ سره حاصل كړې

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

inna ʿalaynā jamʿahu waqur'ānahu

بېشكه پر مونږ باندې د ده جمع كول او د ده لوستل دي

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

fa-idhā qaranāhu fa-ittabiʿ qur'ānahu

نو كله چې مونږ دى ولولو، نو ته د ده د لوستلو پیروي كوه

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

thumma inna ʿalaynā bayānahu

بیا یقینًا زمونږ په ذمه د ده بیانول دي

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

kallā bal tuḥibbūna l-ʿājilata

هیڅكله داسې نه ده بلكې تاسو تادي كوونكې (زر تېرېدونكې فاني كېدونكې دنیا) خوښوئ

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٢١﴾

watadharūna l-ākhirata

او تاسو اخرت پرېږدئ

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

wujūhun yawma-idhin nāḍiratun

په دغې ورځ كې به څه مخونه تازه روښانه وي

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿٢٣﴾

ilā rabbihā nāẓiratun

خپل رب ته به كتونكي وي

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ ﴿٢٤﴾

wawujūhun yawma-idhin bāsiratun

او په دغې ورځ كې به څه مخونه سخت تریو (او سپېره) وي

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ﴿٢٥﴾

taẓunnu an yuf'ʿala bihā fāqiratun

یقین به كوي چې له دوى سره به مَلا ماتوونكى عمل وشي

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

kallā idhā balaghati l-tarāqiya

داسې نه ده كله چې ساه د ستوني هډوكي ته ورسېږي

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ﴿٢٧﴾

waqīla man rāqin

او وبه ویل شي: څوك دى دم كوونكى؟

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

waẓanna annahu l-firāqu

او دى به یقین وكړي چې بېشكه دغه (وخت د) بېلتون دى

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

wal-tafati l-sāqu bil-sāqi

او یوه پنډۍ به له بلې پنډۍ تاوېږي

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

ilā rabbika yawma-idhin l-masāqu

ستا د رب په لوري به دغې ورځ كې ورتله دي

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

falā ṣaddaqa walā ṣallā

پس ده نه تصدیق وكړ او نه يې لمونځ وكړ

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

walākin kadhaba watawallā

او لېكن دروغ يې وګاڼه (قرآن) او مخ يې وګرځاوه

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

thumma dhahaba ilā ahlihi yatamaṭṭā

بیا خپل اهل ته لاړ، په داسې حال كې چې تكبر يې كاوه

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

awlā laka fa-awlā

تا ته دې هلاكت (او افسوس) وي، پس هلاكت دې وي

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

thumma awlā laka fa-awlā

بیا دې تا لپاره هلاكت وي، نو هلاكت دې وي

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

ayaḥsabu l-insānu an yut'raka sudan

ایا(كافر) انسان ګمان كوي چې دى به مهمل (او بې كاره) پرېښودل شي

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

alam yaku nuṭ'fatan min maniyyin yum'nā

ایا دغه (انسان) د هغې منۍ یو څاڅكى نه و چې تویولى شي

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

thumma kāna ʿalaqatan fakhalaqa fasawwā

بیا دى د وینې یوه ټوټه وه، نو دغه (الله دى) پیدا كړ، پس برابر يې كړ

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

fajaʿala min'hu l-zawjayni l-dhakara wal-unthā

نو له دغې (منۍ) نه يې دوه قسمه پیدا كړل (یعنې) سړى او ښځه

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

alaysa dhālika biqādirin ʿalā an yuḥ'yiya l-mawtā

ایا دغه (الله) په دې قادر نه دى چې مړي راژوندي كړي؟