القلم

مَآ أَنتَ بِنِعْمَةِ رَبِّكَ بِمَجْنُونٍ ﴿٢﴾

mā anta biniʿ'mati rabbika bimajnūnin

چې ته د خپل رب په نعمت (او فضل) سره هېڅ لېونى نه يې

وَإِنَّ لَكَ لَأَجْرًا غَيْرَ مَمْنُونٍ ﴿٣﴾

wa-inna laka la-ajran ghayra mamnūnin

او بېشكه چې خاص تا لره یقینًا داسې اجر دى چې قطع كولى به نشي

وَإِنَّكَ لَعَلَىٰ خُلُقٍ عَظِيمٍ ﴿٤﴾

wa-innaka laʿalā khuluqin ʿaẓīmin

او بېشكه چې ته یقینًا په ډېرو لویو اخلاقو باندې (فايز) يې

فَسَتُبْصِرُ وَيُبْصِرُونَ ﴿٥﴾

fasatub'ṣiru wayub'ṣirūna

پس ژر به ته ووینې (اى نبي!) او دوى به هم وویني

بِأَييِّكُمُ ٱلْمَفْتُونُ ﴿٦﴾

bi-ayyikumu l-maftūnu

چې په تاسو كې كوم یو لېونى دى

إِنَّ رَبَّكَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَن ضَلَّ عَن سَبِيلِهِۦ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ ﴿٧﴾

inna rabbaka huwa aʿlamu biman ḍalla ʿan sabīlihi wahuwa aʿlamu bil-muh'tadīna

بېشكه ستا رب په هغه چا ښه پوه دى چې د ده له لارې نه ګمراه شوى دى او هم دى په هدایت موندونكو باندې ښه عالم دى

فَلَا تُطِعِ ٱلْمُكَذِّبِينَ ﴿٨﴾

falā tuṭiʿi l-mukadhibīna

نو ته د تكذیب كوونكو خبره مه منه

وَدُّوا۟ لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ ﴿٩﴾

waddū law tud'hinu fayud'hinūna

دوى خوښوي چې كاشكې ته نرم شې، نو دوى به هم نرم شي

وَلَا تُطِعْ كُلَّ حَلَّافٍ مَّهِينٍ ﴿١٠﴾

walā tuṭiʿ kulla ḥallāfin mahīnin

او ته د هر ډېر سوګند خوړونكي، سپك، خبره مه منه

هَمَّازٍ مَّشَّآءٍۭ بِنَمِيمٍ ﴿١١﴾

hammāzin mashāin binamīmin

چې ډېر عیب ویونكى، چغلۍ لره ډېر چلوونكى دى

مَّنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

mannāʿin lil'khayri muʿ'tadin athīmin

خير لره ډېر منع كوونكى، له حده تېرېدونكى، سخت ګناهګار دى

عُتُلٍّۭ بَعْدَ ذَٰلِكَ زَنِيمٍ ﴿١٣﴾

ʿutullin baʿda dhālika zanīmin

ډېر بد خویه دى (او) له دغو (عیبونو) نه پس بد اصله (حرامي هم) دى

أَن كَانَ ذَا مَالٍ وَبَنِينَ ﴿١٤﴾

an kāna dhā mālin wabanīna

په دې وجه چې دى د مال او زامنو والا دى

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٥﴾

idhā tut'lā ʿalayhi āyātunā qāla asāṭīru l-awalīna

كله چې ده ته زمونږ ایتونه ولوستل شي (نو) دى وايي: (دا) د ړومبنو خلقو باطلې قصې دي

سَنَسِمُهُۥ عَلَى ٱلْخُرْطُومِ ﴿١٦﴾

sanasimuhu ʿalā l-khur'ṭūmi

ژر ده چې مونږ به د ده په خلتم (پوزه) باندې داغ كېږدو

إِنَّا بَلَوْنَـٰهُمْ كَمَا بَلَوْنَآ أَصْحَـٰبَ ٱلْجَنَّةِ إِذْ أَقْسَمُوا۟ لَيَصْرِمُنَّهَا مُصْبِحِينَ ﴿١٧﴾

innā balawnāhum kamā balawnā aṣḥāba l-janati idh aqsamū layaṣrimunnahā muṣ'biḥīna

بېشكه مونږ دوى وازمایل، لكه چې مونږ د باغ خاوندان ازمایلي وو، كله چې هغوى قسمونه وخوړل چې دوى به خامخا ضرور دغه (د باغ مېوې) پرې كړي، په دې حال كې چې سبا كوونكي به وي

وَلَا يَسْتَثْنُونَ ﴿١٨﴾

walā yastathnūna

او دوى استثنا نه كوله (ان شاء الله يې ونه وایه)

فَطَافَ عَلَيْهَا طَآئِفٌ مِّن رَّبِّكَ وَهُمْ نَآئِمُونَ ﴿١٩﴾

faṭāfa ʿalayhā ṭāifun min rabbika wahum nāimūna

نو په دغه (باغ) باندې ستا د رب له جانبه یوه طواف كوونكې بلا راچاپېره شوه، په داسې حال كې چې دوى ویده وو

فَأَصْبَحَتْ كَٱلصَّرِيمِ ﴿٢٠﴾

fa-aṣbaḥat kal-ṣarīmi

نو دغه (باغ داسې) شو، لكه رېبل شوى فصل

فَتَنَادَوْا۟ مُصْبِحِينَ ﴿٢١﴾

fatanādaw muṣ'biḥīna

نو دوى یو بل ته اواز وكړ، په داسې حال كې چې سبا كوونكي وو

أَنِ ٱغْدُوا۟ عَلَىٰ حَرْثِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰرِمِينَ ﴿٢٢﴾

ani igh'dū ʿalā ḥarthikum in kuntum ṣārimīna

داسې چې خپل فصل ته سبا وختي ورشئ كه چېرې تاسو لَو كوونكي یئ

فَٱنطَلَقُوا۟ وَهُمْ يَتَخَـٰفَتُونَ ﴿٢٣﴾

fa-inṭalaqū wahum yatakhāfatūna

نو دوى روان شول، په داسې حال كې چې یو له بل سره يې پټې پټې خبرې كولې

أَن لَّا يَدْخُلَنَّهَا ٱلْيَوْمَ عَلَيْكُم مِّسْكِينٌ ﴿٢٤﴾

an lā yadkhulannahā l-yawma ʿalaykum mis'kīnun

(داسې) چې دې (باغ) ته دې پر تاسو باندې نن ورځ بېخي هېڅ مسكین داخل نه شي

وَغَدَوْا۟ عَلَىٰ حَرْدٍ قَـٰدِرِينَ ﴿٢٥﴾

waghadaw ʿalā ḥardin qādirīna

او دوى د نه وركولو په ارادې سره سهار لاړل، په داسې حال كې چې دوى (په خپل خیال كې) قادر وو

فَلَمَّا رَأَوْهَا قَالُوٓا۟ إِنَّا لَضَآلُّونَ ﴿٢٦﴾

falammā ra-awhā qālū innā laḍāllūna

نو دوى چې كله هغه (باغ) ولیده، ويې ويل:بېشكه مونږ یقینًا لار وركي یو

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٢٧﴾

bal naḥnu maḥrūmūna

بلكې مونږ محروم كړى شوي یو

قَالَ أَوْسَطُهُمْ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ لَوْلَا تُسَبِّحُونَ ﴿٢٨﴾

qāla awsaṭuhum alam aqul lakum lawlā tusabbiḥūna

د دوى منځني (غوره)كس وویل: ایا ما تاسو ته نه و ویلي! ولې تاسو تسبیح نه وایئ

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِنَّا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ ﴿٢٩﴾

qālū sub'ḥāna rabbinā innā kunnā ẓālimīna

(نو) دوى وویل: پاكي ده زمونږ رب لره، بېشكه مونږ ظالمان وو

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ يَتَلَـٰوَمُونَ ﴿٣٠﴾

fa-aqbala baʿḍuhum ʿalā baʿḍin yatalāwamūna

نو د دوى ځینو ځینو نورو ته مخ واړوه، چې یو بل يې ملامته كول

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَآ إِنَّا كُنَّا طَـٰغِينَ ﴿٣١﴾

qālū yāwaylanā innā kunnā ṭāghīna

دوى وویل: اى زمونږ هلاكته! یقینًا مونږ سركشان وو

عَسَىٰ رَبُّنَآ أَن يُبْدِلَنَا خَيْرًا مِّنْهَآ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا رَٰغِبُونَ ﴿٣٢﴾

ʿasā rabbunā an yub'dilanā khayran min'hā innā ilā rabbinā rāghibūna

امېد دى چې زمونږ رب به مونږ ته له دې (باغ) نه غوره په بدل كې راكړي، بېشكه مونږ خپل رب ته رغبت كوونكي یو

كَذَٰلِكَ ٱلْعَذَابُ ۖ وَلَعَذَابُ ٱلْـَٔاخِرَةِ أَكْبَرُ ۚ لَوْ كَانُوا۟ يَعْلَمُونَ ﴿٣٣﴾

kadhālika l-ʿadhābu walaʿadhābu l-ākhirati akbaru law kānū yaʿlamūna

همداسې عذاب وي او یقینًا د اخرت عذاب تر ټولو لوى دى، كه چېرې دوى پوهېدلى

إِنَّ لِلْمُتَّقِينَ عِندَ رَبِّهِمْ جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٣٤﴾

inna lil'muttaqīna ʿinda rabbihim jannāti l-naʿīmi

بېشكه د پرهېزګارو لپاره د خپل رب په نیز د نعمتونو جنتونه دی

أَفَنَجْعَلُ ٱلْمُسْلِمِينَ كَٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٣٥﴾

afanajʿalu l-mus'limīna kal-muj'rimīna

ايا نو مونږ به مسلمانان د مجرمانو په شان كړو؟

مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ ﴿٣٦﴾

mā lakum kayfa taḥkumūna

په تاسو څه شوي دي؟ تاسو څنګه فیصله كوئ!

أَمْ لَكُمْ كِتَـٰبٌ فِيهِ تَدْرُسُونَ ﴿٣٧﴾

am lakum kitābun fīhi tadrusūna

ایا تاسو سره كتاب دى چې په هغه كې تاسو (دا) لولئ؟

إِنَّ لَكُمْ فِيهِ لَمَا تَخَيَّرُونَ ﴿٣٨﴾

inna lakum fīhi lamā takhayyarūna

چې بېشكه تاسو لپاره په دغه (كتاب) كې هغه څه دي چې تاسو يې خوښوئ

أَمْ لَكُمْ أَيْمَـٰنٌ عَلَيْنَا بَـٰلِغَةٌ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ ۙ إِنَّ لَكُمْ لَمَا تَحْكُمُونَ ﴿٣٩﴾

am lakum aymānun ʿalaynā bālighatun ilā yawmi l-qiyāmati inna lakum lamā taḥkumūna

ایا تاسو لپاره زمونږ په ذمه څه قسمونه (وعدې) شته چې د قیامت د ورځې پورې رسېدونكي دي چې یقینًا تاسو لپاره به خامخا هغه څه وي چې تاسو يې فیصله كوئ

سَلْهُمْ أَيُّهُم بِذَٰلِكَ زَعِيمٌ ﴿٤٠﴾

salhum ayyuhum bidhālika zaʿīmun

ته له دوى نه پوښتنه وكړه چې په دوى كې كوم یو د دغه كار ضامن دى؟

أَمْ لَهُمْ شُرَكَآءُ فَلْيَأْتُوا۟ بِشُرَكَآئِهِمْ إِن كَانُوا۟ صَـٰدِقِينَ ﴿٤١﴾

am lahum shurakāu falyatū bishurakāihim in kānū ṣādiqīna

ایا د دوى لپاره شریكان شته دى، نو دوى دې خپل (دغه) شریكان راولي، كه چېرې دوى رښتیني وي

يَوْمَ يُكْشَفُ عَن سَاقٍ وَيُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ فَلَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿٤٢﴾

yawma yuk'shafu ʿan sāqin wayud'ʿawna ilā l-sujūdi falā yastaṭīʿūna

او (یاده كړه) هغه ورځ چې پنډۍ به بربنډه كړى شي او دوى به سجدې كولو ته راوبلل شي، نو دوى به توان ونه لري

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۖ وَقَدْ كَانُوا۟ يُدْعَوْنَ إِلَى ٱلسُّجُودِ وَهُمْ سَـٰلِمُونَ ﴿٤٣﴾

khāshiʿatan abṣāruhum tarhaquhum dhillatun waqad kānū yud'ʿawna ilā l-sujūdi wahum sālimūna

په داسې حال كې چې د دوى سترګې به ذلیله (او ټیټې) وي، دوى به ذلت راګېر كړي وي او یقینًا دوى به سجدې كولو ته رابللى شول، په داسې حال كې چې روغ رمټ به وو

فَذَرْنِى وَمَن يُكَذِّبُ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ ۖ سَنَسْتَدْرِجُهُم مِّنْ حَيْثُ لَا يَعْلَمُونَ ﴿٤٤﴾

fadharnī waman yukadhibu bihādhā l-ḥadīthi sanastadrijuhum min ḥaythu lā yaʿlamūna

نو ته ما او هغه څوك پرېږده چې د دغه حدیث (قرآن) تكذیب كوي، ژر به مونږ دوى په استدراج كې واچوو (ورو به يې ورو راونيسو) له هغه ځایه چې دوى به نه پوهېږي

وَأُمْلِى لَهُمْ ۚ إِنَّ كَيْدِى مَتِينٌ ﴿٤٥﴾

wa-um'lī lahum inna kaydī matīnun

او زه دوى ته مهلت وركوم، بېشكه زما حیله (چل) مضبوط (او محكم) دى

أَمْ تَسْـَٔلُهُمْ أَجْرًا فَهُم مِّن مَّغْرَمٍ مُّثْقَلُونَ ﴿٤٦﴾

am tasaluhum ajran fahum min maghramin muth'qalūna

ایا ته له دوى نه مزدوري غواړې، نو دوى له (دغه) تاوانه، درانه كړى شوي دي

أَمْ عِندَهُمُ ٱلْغَيْبُ فَهُمْ يَكْتُبُونَ ﴿٤٧﴾

am ʿindahumu l-ghaybu fahum yaktubūna

ایا له دوى سره علم غیب دى، نو چې دوى يې لیكي

فَٱصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ وَلَا تَكُن كَصَاحِبِ ٱلْحُوتِ إِذْ نَادَىٰ وَهُوَ مَكْظُومٌ ﴿٤٨﴾

fa-iṣ'bir liḥuk'mi rabbika walā takun kaṣāḥibi l-ḥūti idh nādā wahuwa makẓūmun

نو ته د خپل رب حكم ته صبر كوه او د كب (مهي) والا (يونس) په شان مه كېږه، كله چې ده اواز وكړ، په داسې حال كې چې له غم نه ډك و

لَّوْلَآ أَن تَدَٰرَكَهُۥ نِعْمَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ لَنُبِذَ بِٱلْعَرَآءِ وَهُوَ مَذْمُومٌ ﴿٤٩﴾

lawlā an tadārakahu niʿ'matun min rabbihi lanubidha bil-ʿarāi wahuwa madhmūmun

كه چېرې داسې نه وى چې ده ته د خپل رب مهرباني ورسېدله (نو) دى به خامخا په سپېره میدان كې غورځول شوى و، په داسې حال كې چې دى به مذموم (ملامت كړى شوى) و

فَٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَجَعَلَهُۥ مِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿٥٠﴾

fa-ij'tabāhu rabbuhu fajaʿalahu mina l-ṣāliḥīna

نو دى خپل رب غوره كړ، پس دى يې له صالحانو څخه وګرځاوه

وَإِن يَكَادُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَـٰرِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا۟ ٱلذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُۥ لَمَجْنُونٌ ﴿٥١﴾

wa-in yakādu alladhīna kafarū layuz'liqūnaka bi-abṣārihim lammā samiʿū l-dhik'ra wayaqūlūna innahu lamajnūnun

او بېشكه شان دا دى چې كافران شوي خلق نژدې وو چې تا په خپلو سترګو سره خامخا وښیوي، كله چې دوى ذكر (قرآن) واورېده او دوى وايي چې بېشكه دى خامخا لېونى دى

وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٥٢﴾

wamā huwa illā dhik'run lil'ʿālamīna

حال دا چې دغه (قرآن) نه دى مګر د عالمونو لپاره نصیحت