قريش

إِۦلَـٰفِهِمْ رِحْلَةَ ٱلشِّتَآءِ وَٱلصَّيْفِ ﴿٢﴾

īlāfihim riḥ'lata l-shitāi wal-ṣayfi

د ژمي او اوړي په سفر كې د دوى د الفت په وجه

فَلْيَعْبُدُوا۟ رَبَّ هَـٰذَا ٱلْبَيْتِ ﴿٣﴾

falyaʿbudū rabba hādhā l-bayti

نو لازم دي چې دوى د دې كور د رب عبادت وكړي

ٱلَّذِىٓ أَطْعَمَهُم مِّن جُوعٍ وَءَامَنَهُم مِّنْ خَوْفٍۭ ﴿٤﴾

alladhī aṭʿamahum min jūʿin waāmanahum min khawfin

هغه (رب) چې دوى ته يې له لوږې نه (د بچ كولو لپاره) طعام وركړى دى او دوى ته يې له وېرې نه (د ساتلو لپاره) امن (او بې خوفي) وركړې ده