العلق

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾

khalaqa l-insāna min ʿalaqin

[همان پروردگاری که] انسان را از خونِ بسته آفرید.

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ﴿٣﴾

iq'ra warabbuka l-akramu

بخوان و پروردگارت [از همه] بزرگوار‌تر است.

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ﴿٤﴾

alladhī ʿallama bil-qalami

[همان] ذاتی ‌که به وسیلۀ قلم [نوشتن] آموخت.

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿٥﴾

ʿallama l-insāna mā lam yaʿlam

به انسان آنچه را که نمی‌دانست [به تدریج] آموخت.

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ﴿٦﴾

kallā inna l-insāna layaṭghā

چنین نیست [که شما می‌پندارید]؛ حقا که انسان طغیان [و سرکشی] می‌کند

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ﴿٧﴾

an raāhu is'taghnā

[بعد] از اینکه خود را بی‌نیاز [و توانگر] ببیند.

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ﴿٨﴾

inna ilā rabbika l-ruj'ʿā

یقیناً بازگشت [همه] به سوی پروردگار توست.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ﴿٩﴾

ara-ayta alladhī yanhā

[ای پیامبر،] آیا دیده‌ای آن کسی [= ابوجهل] را که [از عبادت الله] باز می‌دارد

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾

ʿabdan idhā ṣallā

بنده‌ای [= محمد] را هنگامی که [کنار کعبه] نماز می‌خواند.

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ﴿١١﴾

ara-ayta in kāna ʿalā l-hudā

به من خبر بده اگر این [بنده بازداشته‌شده] بر [راه] هدایت باشد

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ﴿١٢﴾

aw amara bil-taqwā

یا [مردم را] به پرهیزگاری فرمان دهد، [سزای کسی‌ که چنین بنده‌ای را بیازارد چیست؟]

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾

ara-ayta in kadhaba watawallā

به من خبر بده اگر این [شخص سرکش، حق را] تکذیب کند و رویگردان شود [آیا سزاوار عذاب نیست؟].

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾

alam yaʿlam bi-anna l-laha yarā

آیا نمی‌داند که بی‌تردید، الله [همه اعمالش را] می‌بیند؟

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾

kallā la-in lam yantahi lanasfaʿan bil-nāṣiyati

چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ اگر باز نیاید [و دست از شرارت برندارد،] قطعاً موی پیشانی [او] را به شدّت خواهیم گرفت [و به سوی دوزخ خواهیم کشاند]؛

نَاصِيَةٍ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿١٦﴾

nāṣiyatin kādhibatin khāṭi-atin

موی پیشانیِ [همان] دروغگوی خطاکار را.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ﴿١٧﴾

falyadʿu nādiyahu

پس باید هم‌مجلسانش را [به کمک] بخواند.

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾

sanadʿu l-zabāniyata

ما [نیز] آتشبانان [دوزخ] را فرا خواهیم ‌خواند.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ﴿١٩﴾

kallā lā tuṭiʿ'hu wa-us'jud wa-iq'tarib

چنین نیست [که او می‌پندارد]؛ هرگز او را اطاعت مکن و سجده کن، و [به الله] تقرّب جوی.