الليل

وَٱلنَّهَارِ إِذَا تَجَلَّىٰ ﴿٢﴾

wal-nahāri idhā tajallā

و سوگند به روز، هنگامی‌ که آشکار شود،

وَمَا خَلَقَ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣﴾

wamā khalaqa l-dhakara wal-unthā

و سوگند به ذاتی که نر و ماده را آفرید،

إِنَّ سَعْيَكُمْ لَشَتَّىٰ ﴿٤﴾

inna saʿyakum lashattā

که یقیناً سعی [و تلاش] شما مختلف [و نیک و بد] است.

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَىٰ وَٱتَّقَىٰ ﴿٥﴾

fa-ammā man aʿṭā wa-ittaqā

و اما کسی‌ که [در راه الله] ببخشد و پرهیزگاری نماید

وَصَدَّقَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٦﴾

waṣaddaqa bil-ḥus'nā

و [وعدۀ الله و سخنان] نیک را تصدیق کند،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْيُسْرَىٰ ﴿٧﴾

fasanuyassiruhu lil'yus'rā

به زودی انجام [کار خیر و] آسانی [= اعمال نیکو و انفاق در راه الله] را برایش آسان می‌کنیم.

وَأَمَّا مَنۢ بَخِلَ وَٱسْتَغْنَىٰ ﴿٨﴾

wa-ammā man bakhila wa-is'taghnā

و اما کسی‌که بخل ورزد و بی‌نیازی بجوید،

وَكَذَّبَ بِٱلْحُسْنَىٰ ﴿٩﴾

wakadhaba bil-ḥus'nā

و [وعدۀ الله و سخنانِ] نیک را تکذیب کند،

فَسَنُيَسِّرُهُۥ لِلْعُسْرَىٰ ﴿١٠﴾

fasanuyassiruhu lil'ʿus'rā

به زودی انجام دشواری [= اعمال شر و پلید] را برایش آسان می‌سازیم [و انجام کار خیر را بر او سخت می‌گردانیم]؛

وَمَا يُغْنِى عَنْهُ مَالُهُۥٓ إِذَا تَرَدَّىٰٓ ﴿١١﴾

wamā yugh'nī ʿanhu māluhu idhā taraddā

و در هنگام [مرگ و] ورود به دوزخ، دارایی او سودی به حالش نخواهد داشت.

إِنَّ عَلَيْنَا لَلْهُدَىٰ ﴿١٢﴾

inna ʿalaynā lalhudā

مسلماً هدایت [بندگان] بر [عهدۀ] ماست.

وَإِنَّ لَنَا لَلْـَٔاخِرَةَ وَٱلْأُولَىٰ ﴿١٣﴾

wa-inna lanā lalākhirata wal-ūlā

و محققاً آخرت و دنیا [نیز] از آنِ ماست.

فَأَنذَرْتُكُمْ نَارًا تَلَظَّىٰ ﴿١٤﴾

fa-andhartukum nāran talaẓẓā

من شما را از آتشی شعله‌ور بیم دادم

لَا يَصْلَىٰهَآ إِلَّا ٱلْأَشْقَى ﴿١٥﴾

lā yaṣlāhā illā l-ashqā

که جز بدبخت‌ترین [مردم] در آن نیفتد؛

ٱلَّذِى كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٦﴾

alladhī kadhaba watawallā

[همان] کسی ‌که [آیات ما را] تکذیب کرد و روی گرداند

وَسَيُجَنَّبُهَا ٱلْأَتْقَى ﴿١٧﴾

wasayujannabuhā l-atqā

و به زودی پرهیزگارترین [مردم] از آن دور نگه داشته می‌شود.

ٱلَّذِى يُؤْتِى مَالَهُۥ يَتَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

alladhī yu'tī mālahu yatazakkā

[همان] کسی‌که مال خود را [در راه الله] می‌بخشد تا [از گناه] پاک شود.

وَمَا لِأَحَدٍ عِندَهُۥ مِن نِّعْمَةٍ تُجْزَىٰٓ ﴿١٩﴾

wamā li-aḥadin ʿindahu min niʿ'matin tuj'zā

و هیچ كس را به قصد پاداش‌یافتن نعمت نمى‌بخشد؛

إِلَّا ٱبْتِغَآءَ وَجْهِ رَبِّهِ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٠﴾

illā ib'tighāa wajhi rabbihi l-aʿlā

مگر [برای] کسبِ رضا [و خشنودی] پروردگار برترش.

وَلَسَوْفَ يَرْضَىٰ ﴿٢١﴾

walasawfa yarḍā

و به راستی که [با پاداشِ الله] راضی خواهد شد.