الشمس

وَٱلْقَمَرِ إِذَا تَلَىٰهَا ﴿٢﴾

wal-qamari idhā talāhā

و سوگند به ماه، هنگامی که بعد از آن [= خورشید] در‌آید،

وَٱلنَّهَارِ إِذَا جَلَّىٰهَا ﴿٣﴾

wal-nahāri idhā jallāhā

و سوگند به روز، هنگامی‌ که آن [= خورشید] را روشن [و جلوه‌گر] کند،

وَٱلَّيْلِ إِذَا يَغْشَىٰهَا ﴿٤﴾

wa-al-layli idhā yaghshāhā

و سوگند به شب، هنگامی که آن را بپوشانَد،

وَٱلسَّمَآءِ وَمَا بَنَىٰهَا ﴿٥﴾

wal-samāi wamā banāhā

و سوگند به آسمان و به ذاتی که آن را بنا کرد،

وَٱلْأَرْضِ وَمَا طَحَىٰهَا ﴿٦﴾

wal-arḍi wamā ṭaḥāhā

و سوگند به زمین و به ذاتی که آن را گسترانید،

وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّىٰهَا ﴿٧﴾

wanafsin wamā sawwāhā

و سوگند به جانِ [انسان] و ذاتی که آن را [آفرید و] نیکو گردانید،

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَىٰهَا ﴿٨﴾

fa-alhamahā fujūrahā wataqwāhā

سپس نافرمانی و پرهیزگاری‌اش را [به او] الهام کرد.

قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكَّىٰهَا ﴿٩﴾

qad aflaḥa man zakkāhā

بی‌تردید، هر کس نفس خود را [از گناهان] پاک کند، رستگار می‌شود.

وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّىٰهَا ﴿١٠﴾

waqad khāba man dassāhā

و هر کس آن را [با گناه] آلوده سازد، یقیناً زیانکار می‌شود.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَىٰهَآ ﴿١١﴾

kadhabat thamūdu biṭaghwāhā

[قوم] ثمود از روی سرکشی، [پیامبر‌شان را] تکذیب کردند،

إِذِ ٱنۢبَعَثَ أَشْقَىٰهَا ﴿١٢﴾

idhi inbaʿatha ashqāhā

آنگاه که بدکار‌ترین آنان [برای اقدام به جنایت] برخاست.

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ ٱللَّهِ نَاقَةَ ٱللَّهِ وَسُقْيَـٰهَا ﴿١٣﴾

faqāla lahum rasūlu l-lahi nāqata l-lahi wasuq'yāhā

پیامبر الله [= صالح] به آنان گفت: «ماده‌شترِ الله و [نوبت‌] آب‌خوردنش را [حرمت نهید]».

فَكَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَيْهِمْ رَبُّهُم بِذَنۢبِهِمْ فَسَوَّىٰهَا ﴿١٤﴾

fakadhabūhu faʿaqarūhā fadamdama ʿalayhim rabbuhum bidhanbihim fasawwāhā

[ولی آنان] او را تکذیب کردند و آن [ماده‌شتر] را کشتند؛ پس پروردگار آنان به سبب گناهانشان بر سر‌شان عذاب آورد و همگی آنان را با خاک یکسان کرد.

وَلَا يَخَافُ عُقْبَـٰهَا ﴿١٥﴾

walā yakhāfu ʿuq'bāhā

و [الله] از سرانجام آن [کار،] بیم ندارد.