البلد

وَأَنتَ حِلٌّۢ بِهَـٰذَا ٱلْبَلَدِ ﴿٢﴾

wa-anta ḥillun bihādhā l-baladi

در حالی که [ای پیامبر!] تو در این شهر ساکنی [و جنگ در این شهر برایت حلال است]

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿٣﴾

wawālidin wamā walada

و سوگند به پدر [= آدم] و فرزندانش.

لَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ فِى كَبَدٍ ﴿٤﴾

laqad khalaqnā l-insāna fī kabadin

یقیناً ما انسان را در رنج [و دشواری‌های دنیوی] آفریدیم.

أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ ﴿٥﴾

ayaḥsabu an lan yaqdira ʿalayhi aḥadun

آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر [مجازاتِ] وی توانا نیست؟

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿٦﴾

yaqūlu ahlaktu mālan lubadan

می‌گوید: «[به خاطرِ انفاق،] مال زیادی را تباه کرده‌ام».

أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُۥٓ أَحَدٌ ﴿٧﴾

ayaḥsabu an lam yarahu aḥadun

آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟

أَلَمْ نَجْعَل لَّهُۥ عَيْنَيْنِ ﴿٨﴾

alam najʿal lahu ʿaynayni

آیا دو چشم برایش قرار ندادیم؟

وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ ﴿٩﴾

walisānan washafatayni

و یک زبان و دو لب؟

وَهَدَيْنَـٰهُ ٱلنَّجْدَيْنِ ﴿١٠﴾

wahadaynāhu l-najdayni

و او را به دو راه [خیر و شر] راهنمایی کردیم.

فَلَا ٱقْتَحَمَ ٱلْعَقَبَةَ ﴿١١﴾

falā iq'taḥama l-ʿaqabata

اما به گردنۀ [سخت] قدم نگذاشت [و نیامد].

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْعَقَبَةُ ﴿١٢﴾

wamā adrāka mā l-ʿaqabatu

و تو چه می‌دانی که آن گردنۀ [سخت] چیست؟

فَكُّ رَقَبَةٍ ﴿١٣﴾

fakku raqabatin

آزاد کردن برده‌ای است.

أَوْ إِطْعَـٰمٌ فِى يَوْمٍ ذِى مَسْغَبَةٍ ﴿١٤﴾

aw iṭ'ʿāmun fī yawmin dhī masghabatin

یا اطعام در روز قحطی [و گرسنگی]،

يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿١٥﴾

yatīman dhā maqrabatin

[خواه] یتیمی از خویشاوندان [باشد]

أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿١٦﴾

aw mis'kīnan dhā matrabatin

یا مستمندی خاک نشین؛

ثُمَّ كَانَ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْمَرْحَمَةِ ﴿١٧﴾

thumma kāna mina alladhīna āmanū watawāṣaw bil-ṣabri watawāṣaw bil-marḥamati

به علاوه، از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر [بر عبادت و دوری از گناه] و مهربانی [با بندگان] توصیه نموده‌اند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿١٨﴾

ulāika aṣḥābu l-maymanati

اینان اهل سعادتند [که نامۀ اعمال آنان به دست راستشان داده می‌شود و اهل بهشتند].

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِـَٔايَـٰتِنَا هُمْ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿١٩﴾

wa-alladhīna kafarū biāyātinā hum aṣḥābu l-mashamati

اما کسانی ‌که به آیات ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند [که نامۀ اعمال به دست چپشان داده می‌شود و به دوزخ می‌روند].

عَلَيْهِمْ نَارٌ مُّؤْصَدَةٌۢ ﴿٢٠﴾

ʿalayhim nārun mu'ṣadatun

[از هر سو] آتش سرپوشید‌ه‌ای بر آنان است [که راه فرار ندارند].