الغاشية

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ خَـٰشِعَةٌ ﴿٢﴾

wujūhun yawma-idhin khāshiʿatun

در آن روز، چهره‌هایی خوار و ذلیل خواهند بود.

عَامِلَةٌ نَّاصِبَةٌ ﴿٣﴾

ʿāmilatun nāṣibatun

[در دنیا] پیوسته تلاش کرده [و] خسته شده [و چون در راه حق نبوده، نتیجه‌ای ندیده‌اند].

تَصْلَىٰ نَارًا حَامِيَةً ﴿٤﴾

taṣlā nāran ḥāmiyatan

در آتش سوزان درمی‌آیند،

تُسْقَىٰ مِنْ عَيْنٍ ءَانِيَةٍ ﴿٥﴾

tus'qā min ʿaynin āniyatin

از چشمۀ بسیار داغ به آنها نوشانیده می‌شود.

لَّيْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلَّا مِن ضَرِيعٍ ﴿٦﴾

laysa lahum ṭaʿāmun illā min ḍarīʿin

غذایی جز خارِ خشک و تلخ ندارند

لَّا يُسْمِنُ وَلَا يُغْنِى مِن جُوعٍ ﴿٧﴾

lā yus'minu walā yugh'nī min jūʿin

که نه [آنان را] فربه کند و نه گرسنگی را دفع می‌نماید.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاعِمَةٌ ﴿٨﴾

wujūhun yawma-idhin nāʿimatun

در آن روز، چهره‌هایی شاداب و تازه هستند

لِّسَعْيِهَا رَاضِيَةٌ ﴿٩﴾

lisaʿyihā rāḍiyatun

و از سعی [و تلاش] خود راضیند؛

فِى جَنَّةٍ عَالِيَةٍ ﴿١٠﴾

fī jannatin ʿāliyatin

در بهشت برین هستند.

لَّا تَسْمَعُ فِيهَا لَـٰغِيَةً ﴿١١﴾

lā tasmaʿu fīhā lāghiyatan

در آنجا هیچ سخن بیهوده‌ای نمی‌شنوند.

فِيهَا عَيْنٌ جَارِيَةٌ ﴿١٢﴾

fīhā ʿaynun jāriyatun

در آن، چشمه[های آب] روان است.

فِيهَا سُرُرٌ مَّرْفُوعَةٌ ﴿١٣﴾

fīhā sururun marfūʿatun

تخت‌های [زیبای] بلند [پایه] در آن است.

وَأَكْوَابٌ مَّوْضُوعَةٌ ﴿١٤﴾

wa-akwābun mawḍūʿatun

و جام‌هایی [که در کنار چشمه‌ها] نهاده شده.

وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ ﴿١٥﴾

wanamāriqu maṣfūfatun

و بالشت‌های [منظم] چیده‌شده،

وَزَرَابِىُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾

wazarābiyyu mabthūthatun

و [نیز] فرش‌های گرانبها گسترده شده است.

أَفَلَا يَنظُرُونَ إِلَى ٱلْإِبِلِ كَيْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾

afalā yanẓurūna ilā l-ibili kayfa khuliqat

آیا [کافران] به شتر نمی‌نگرند که چگونه آفریده شده است؟

وَإِلَى ٱلسَّمَآءِ كَيْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾

wa-ilā l-samāi kayfa rufiʿat

و به آسمان [نمی‌نگرند] که چگونه برافراشته شده است؟

وَإِلَى ٱلْجِبَالِ كَيْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾

wa-ilā l-jibāli kayfa nuṣibat

و به کوه‌ها [نمی‌نگرند] که چگونه [محکم بر زمین] نصب شده است؟

وَإِلَى ٱلْأَرْضِ كَيْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾

wa-ilā l-arḍi kayfa suṭiḥat

و به زمین [نمی‌نگرند] که چگونه گسترده شده است؟

فَذَكِّرْ إِنَّمَآ أَنتَ مُذَكِّرٌ ﴿٢١﴾

fadhakkir innamā anta mudhakkirun

[ای پیامبر،] پند بده، که تو فقط پنددهنده‌ای.

لَّسْتَ عَلَيْهِم بِمُصَيْطِرٍ ﴿٢٢﴾

lasta ʿalayhim bimuṣayṭirin

تو بر آنان مسلط [و چیره] نیستی [که آنان را بر ایمان‌آوردن وادار کنی].

إِلَّا مَن تَوَلَّىٰ وَكَفَرَ ﴿٢٣﴾

illā man tawallā wakafara

اما کسی‌ که روی بگردانَد و کافر شود

فَيُعَذِّبُهُ ٱللَّهُ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَكْبَرَ ﴿٢٤﴾

fayuʿadhibuhu l-lahu l-ʿadhāba l-akbara

الله او را با بزرگ‌ترین عذاب، مجازات می‌کند.

إِنَّ إِلَيْنَآ إِيَابَهُمْ ﴿٢٥﴾

inna ilaynā iyābahum

همانا بازگشت آنها به سوی ماست.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا حِسَابَهُم ﴿٢٦﴾

thumma inna ʿalaynā ḥisābahum

سپس بی‌گمان، حسابشان [نیز] با ماست.