الطارق

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿٢﴾

wamā adrāka mā l-ṭāriqu

و تو چه می‌دانی که ستارۀ شبگرد چیست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿٣﴾

al-najmu l-thāqibu

[همان] ستارۀ فروزان است.

إِن كُلُّ نَفْسٍ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ ﴿٤﴾

in kullu nafsin lammā ʿalayhā ḥāfiẓun

هیچ کس نیست، مگر اینکه نگهبانی [از فرشتگان] بر او[گماشته شده] است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿٥﴾

falyanẓuri l-insānu mimma khuliqa

انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است:

خُلِقَ مِن مَّآءٍ دَافِقٍ ﴿٦﴾

khuliqa min māin dāfiqin

از یک آب جهنده آفریده شده

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿٧﴾

yakhruju min bayni l-ṣul'bi wal-tarāibi

که از میان [استخوانِ] پشت [مرد] و سینۀ [زن] بیرون می‌آید.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌ ﴿٨﴾

innahu ʿalā rajʿihi laqādirun

بی‌گمان، الله بر بازگرداندن او [پس از مرگ] تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿٩﴾

yawma tub'lā l-sarāiru

روزی ‌که [تمام] رازها فاش شود،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍ وَلَا نَاصِرٍ ﴿١٠﴾

famā lahu min quwwatin walā nāṣirin

[در آن روز،] انسان هیچ توان و یاوری ندارد.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿١١﴾

wal-samāi dhāti l-rajʿi

سوگند به آسمان پرباران

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿١٢﴾

wal-arḍi dhāti l-ṣadʿi

و سوگند به زمینِ پرشکاف [که گیاهان از آن سر برمی‌آورند].

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌ فَصْلٌ ﴿١٣﴾

innahu laqawlun faṣlun

[که] بی‌گمان، این قرآن، سخن جداکنندۀ حق از باطل است

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿١٤﴾

wamā huwa bil-hazli

و [سخنِ] هزل و بیهوده نیست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًا ﴿١٥﴾

innahum yakīdūna kaydan

آنان [= کافران] پیوسته حیله و نیرنگ می‌کنند

وَأَكِيدُ كَيْدًا ﴿١٦﴾

wa-akīdu kaydan

و من [نیز] حیله [و تدبیر] می‌کنم؛

فَمَهِّلِ ٱلْكَـٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿١٧﴾

famahhili l-kāfirīna amhil'hum ruwaydan

پس به کافران مهلت بده [و] اندکی رهایشان کن [تا غرق گناه باشند].