الإنشقاق

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٢﴾

wa-adhinat lirabbihā waḥuqqat

و به [فرمان] پروردگارش گوش فرا دهد [و تسلیم شود]؛ و سزاوار است [که چنین کند]،

وَإِذَا ٱلْأَرْضُ مُدَّتْ ﴿٣﴾

wa-idhā l-arḍu muddat

و آنگاه ‌که زمین گسترده [و هموار] شود،

وَأَلْقَتْ مَا فِيهَا وَتَخَلَّتْ ﴿٤﴾

wa-alqat mā fīhā watakhallat

و هر چه را درون خود دارد، بیرون ریزد و تهی گردد،

وَأَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَحُقَّتْ ﴿٥﴾

wa-adhinat lirabbihā waḥuqqat

و به [فرمان] پروردگارش گوش دهد [و تسلیم شود]؛ و سزاوار است [که چنین کند].

يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْإِنسَـٰنُ إِنَّكَ كَادِحٌ إِلَىٰ رَبِّكَ كَدْحًا فَمُلَـٰقِيهِ ﴿٦﴾

yāayyuhā l-insānu innaka kādiḥun ilā rabbika kadḥan famulāqīhi

ای انسان، بی‌گمان، تو در راه [رسیدن به] پروردگارت سخت تلاش و کوشش می‌کنی؛ پس او را ملاقات خواهی کرد.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ بِيَمِينِهِۦ ﴿٧﴾

fa-ammā man ūtiya kitābahu biyamīnihi

و اما کسی ‌که نامۀ [اعمال او] به دست راستش داده شود،

فَسَوْفَ يُحَاسَبُ حِسَابًا يَسِيرًا ﴿٨﴾

fasawfa yuḥāsabu ḥisāban yasīran

به زودی به حسابی آسان، محاسبه می‌شود.

وَيَنقَلِبُ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿٩﴾

wayanqalibu ilā ahlihi masrūran

و شادمان به سوی خانواده‌اش بازمی‌گردد؛

وَأَمَّا مَنْ أُوتِىَ كِتَـٰبَهُۥ وَرَآءَ ظَهْرِهِۦ ﴿١٠﴾

wa-ammā man ūtiya kitābahu warāa ẓahrihi

و اما کسی ‌که نامۀ [اعمال او] از پشت سرش به او داده شود.

فَسَوْفَ يَدْعُوا۟ ثُبُورًا ﴿١١﴾

fasawfa yadʿū thubūran

به زودی نابودیِ خود را خواهد ‌طلبید

وَيَصْلَىٰ سَعِيرًا ﴿١٢﴾

wayaṣlā saʿīran

و به [آتش] جهنم شعله‌ور در خواهد آمد.

إِنَّهُۥ كَانَ فِىٓ أَهْلِهِۦ مَسْرُورًا ﴿١٣﴾

innahu kāna fī ahlihi masrūran

بی‌گمان، او در [دنیا به خاطر گناهانش،] در میان خانوادۀ خود شادمان بود.

إِنَّهُۥ ظَنَّ أَن لَّن يَحُورَ ﴿١٤﴾

innahu ẓanna an lan yaḥūra

او گمان می‌کرد که هرگز [به نزد الله] بازنخواهد گشت.

بَلَىٰٓ إِنَّ رَبَّهُۥ كَانَ بِهِۦ بَصِيرًا ﴿١٥﴾

balā inna rabbahu kāna bihi baṣīran

آری؛ همانا پروردگارش از حال وی آگاه بود.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلشَّفَقِ ﴿١٦﴾

falā uq'simu bil-shafaqi

به شفق سوگند می‌خورم،

وَٱلَّيْلِ وَمَا وَسَقَ ﴿١٧﴾

wa-al-layli wamā wasaqa

و سوگند به شب و آنچه را فرو می‌پوشد

وَٱلْقَمَرِ إِذَا ٱتَّسَقَ ﴿١٨﴾

wal-qamari idhā ittasaqa

و سوگند به ماه چون [فروغش] کامل شود

لَتَرْكَبُنَّ طَبَقًا عَن طَبَقٍ ﴿١٩﴾

latarkabunna ṭabaqan ʿan ṭabaqin

که قطعاً مراتب و حالات مختلفی را یکی پس از دیگری [در مسیر زندگی دنیوی] طی خواهید کرد.

فَمَا لَهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ ﴿٢٠﴾

famā lahum lā yu'minūna

آنان را چه شده که ایمان نمی‌آورند؟

وَإِذَا قُرِئَ عَلَيْهِمُ ٱلْقُرْءَانُ لَا يَسْجُدُونَ ۩ ﴿٢١﴾

wa-idhā quri-a ʿalayhimu l-qur'ānu lā yasjudūna

و [چرا] هنگامی‌ که قرآن بر آنان تلاوت می‌شود سجده نمی‌کنند؟

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ يُكَذِّبُونَ ﴿٢٢﴾

bali alladhīna kafarū yukadhibūna

بلکه کسانی‌ که کافر شدند، پیوسته [آیات الهی را] تکذیب می‌کنند.

وَٱللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا يُوعُونَ ﴿٢٣﴾

wal-lahu aʿlamu bimā yūʿūna

و الله به آنچه در دل پنهان می‌دارند، دانا‌تر است.

فَبَشِّرْهُم بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ﴿٢٤﴾

fabashir'hum biʿadhābin alīmin

پس [ای پیامبر،] آنان را به عذابی دردناک بشارت ده؛

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍۭ ﴿٢٥﴾

illā alladhīna āmanū waʿamilū l-ṣāliḥāti lahum ajrun ghayru mamnūnin

مگر کسانی که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، که پاداشی بی‌منّت و پیوسته برایشان است.