المطففين

ٱلَّذِينَ إِذَا ٱكْتَالُوا۟ عَلَى ٱلنَّاسِ يَسْتَوْفُونَ ﴿٢﴾

alladhīna idhā ik'tālū ʿalā l-nāsi yastawfūna

[همان] کسانی‌ که چون [برای خود] از مردم پیمانه می‌کنند، حق خود را کامل می‌گیرند،

وَإِذَا كَالُوهُمْ أَو وَّزَنُوهُمْ يُخْسِرُونَ ﴿٣﴾

wa-idhā kālūhum aw wazanūhum yukh'sirūna

و هنگامی ‌که [می‌خواهند] برای آنان پیمانه یا وزن کنند، کم می‌گذارند.

أَلَا يَظُنُّ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَنَّهُم مَّبْعُوثُونَ ﴿٤﴾

alā yaẓunnu ulāika annahum mabʿūthūna

آیا آنها گمان نمی‌کنند که [قیامت فرا می‌رسد و از قبرها] برانگیخته می‌شوند،

لِيَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿٥﴾

liyawmin ʿaẓīmin

در روزی بزرگ؟

يَوْمَ يَقُومُ ٱلنَّاسُ لِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٦﴾

yawma yaqūmu l-nāsu lirabbi l-ʿālamīna

[همان] روزی‌ که مردم در پیشگاه پروردگار جهانیان می‌ایستند.

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْفُجَّارِ لَفِى سِجِّينٍ ﴿٧﴾

kallā inna kitāba l-fujāri lafī sijjīnin

هرگز چنین نیست [که کافران پنداشته‌اند]! به راستی که نامۀ [اعمال] بدکاران در سِجّین است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا سِجِّينٌ ﴿٨﴾

wamā adrāka mā sijjīnun

و تو چه دانی که سِجّین چیست؟

كِتَـٰبٌ مَّرْقُومٌ ﴿٩﴾

kitābun marqūmun

کتابی است که [اعمال بدکاران در آن] نوشته شده است.

وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِّلْمُكَذِّبِينَ ﴿١٠﴾

waylun yawma-idhin lil'mukadhibīna

در آن روز، وای بر تکذیب‌کنندگان!

ٱلَّذِينَ يُكَذِّبُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿١١﴾

alladhīna yukadhibūna biyawmi l-dīni

همان کسانی که روز جزا را [انکار و] تکذیب می‌کنند؛

وَمَا يُكَذِّبُ بِهِۦٓ إِلَّا كُلُّ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ ﴿١٢﴾

wamā yukadhibu bihi illā kullu muʿ'tadin athīmin

و جز ستمکارانِ گنهکار، [کسی] آن [روز] را تکذیب نمی‌کند.

إِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِ ءَايَـٰتُنَا قَالَ أَسَـٰطِيرُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

idhā tut'lā ʿalayhi āyātunā qāla asāṭīru l-awalīna

هنگامی که آیات ما بر او تلاوت می‌شود، می‌گوید: «[این] افسانه‌های [خیالی] گذشتگان است».

كَلَّا ۖ بَلْ ۜ رَانَ عَلَىٰ قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ ﴿١٤﴾

kallā bal rāna ʿalā qulūbihim mā kānū yaksibūna

هرگز چنین نیست [که آنها گمان می‌کنند]؛ بلکه [به سبب] آنچه کرده‌اند، بر دل‌هایشان زنگار بسته است.

كَلَّآ إِنَّهُمْ عَن رَّبِّهِمْ يَوْمَئِذٍ لَّمَحْجُوبُونَ ﴿١٥﴾

kallā innahum ʿan rabbihim yawma-idhin lamaḥjūbūna

هرگز چنین نیست [که آنها می‌پندارند]. بی‌گمان، آنان در آن روز از [دیدار] پروردگار‌شان محرومند.

ثُمَّ إِنَّهُمْ لَصَالُوا۟ ٱلْجَحِيمِ ﴿١٦﴾

thumma innahum laṣālū l-jaḥīmi

و [بعد از حساب،] مسلماً وارد دوزخ می‌شوند.

ثُمَّ يُقَالُ هَـٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ ﴿١٧﴾

thumma yuqālu hādhā alladhī kuntum bihi tukadhibūna

آنگاه به آنان گفته می‌شود: «این [آتش،] همان چیزی است که آن را تکذیب می‌کردید».

كَلَّآ إِنَّ كِتَـٰبَ ٱلْأَبْرَارِ لَفِى عِلِّيِّينَ ﴿١٨﴾

kallā inna kitāba l-abrāri lafī ʿilliyyīna

هرگز چنین نیست [که آنها می‌پندارند]؛ بی‌گمان، نامۀ [اعمال] نیکوکاران در «عِلّیین» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا عِلِّيُّونَ ﴿١٩﴾

wamā adrāka mā ʿilliyyūna

و تو چه دانی که «عِلّیین» چیست؟

كِتَـٰبٌ مَّرْقُومٌ ﴿٢٠﴾

kitābun marqūmun

کتابی است که [اعمال نیکوکاران در آن] نوشته شده است،

يَشْهَدُهُ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢١﴾

yashhaduhu l-muqarabūna

که مقرّبان [درگاه الهی] بر آن حاضر می‌شوند [و گواهی می‌دهند].

إِنَّ ٱلْأَبْرَارَ لَفِى نَعِيمٍ ﴿٢٢﴾

inna l-abrāra lafī naʿīmin

همانا نیکوکاران در نعمت[های بهشت] هستند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٢٣﴾

ʿalā l-arāiki yanẓurūna

بر تخت‌ها [تکیه زده و] می‌نگرند.

تَعْرِفُ فِى وُجُوهِهِمْ نَضْرَةَ ٱلنَّعِيمِ ﴿٢٤﴾

taʿrifu fī wujūhihim naḍrata l-naʿīmi

خرمی و نشاطِ نعمت [بهشت] را در چهره‌هایشان [می بینی و] می‌شناسی.

يُسْقَوْنَ مِن رَّحِيقٍ مَّخْتُومٍ ﴿٢٥﴾

yus'qawna min raḥīqin makhtūmin

آنها از شراب نابِ مُهرشده، [نوشانیده و] سیراب می‌شوند.

خِتَـٰمُهُۥ مِسْكٌ ۚ وَفِى ذَٰلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ ٱلْمُتَنَـٰفِسُونَ ﴿٢٦﴾

khitāmuhu mis'kun wafī dhālika falyatanāfasi l-mutanāfisūna

مُهری که بر آن نهاده شده، از مُشک است، و مشتاقان [رحمت]، در این [شراب و دیگر نعمت‌های بهشتی] باید بر یکدیگر پیشی گیرند.

وَمِزَاجُهُۥ مِن تَسْنِيمٍ ﴿٢٧﴾

wamizājuhu min tasnīmin

و آمیزه‌اش از [چشمه] تسنیم است؛

عَيْنًا يَشْرَبُ بِهَا ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿٢٨﴾

ʿaynan yashrabu bihā l-muqarabūna

[همان] چشمه‌ای که مقربان [درگاه الهی] از آن می‌نوشند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ أَجْرَمُوا۟ كَانُوا۟ مِنَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ يَضْحَكُونَ ﴿٢٩﴾

inna alladhīna ajramū kānū mina alladhīna āmanū yaḍḥakūna

همانا کسانی که جرم و گناه مرتکب شدند، پیوسته [در دنیا] بر کسانی‌ که ایمان آورده بودند می‌خندیدند.

وَإِذَا مَرُّوا۟ بِهِمْ يَتَغَامَزُونَ ﴿٣٠﴾

wa-idhā marrū bihim yataghāmazūna

و هر گاه [مؤمنان] از کنار‌شان می‌گذشتند، با چشم و ابرو به هم اشاره می‌کردند [و آنان را به سُخره می‌گرفتند]؛

وَإِذَا ٱنقَلَبُوٓا۟ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمُ ٱنقَلَبُوا۟ فَكِهِينَ ﴿٣١﴾

wa-idhā inqalabū ilā ahlihimu inqalabū fakihīna

و چون به سوی خانوادۀ خود بازمی‌گشتند، [به خاطر تمسخرِ مؤمنان] شادمان و خندان بودند؛

وَإِذَا رَأَوْهُمْ قَالُوٓا۟ إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَضَآلُّونَ ﴿٣٢﴾

wa-idhā ra-awhum qālū inna hāulāi laḍāllūna

و هنگامی که مؤمنان را می‌دیدند می‌گفتند: «بی‌گمان، اینان گمراهانند»؛

وَمَآ أُرْسِلُوا۟ عَلَيْهِمْ حَـٰفِظِينَ ﴿٣٣﴾

wamā ur'silū ʿalayhim ḥāfiẓīna

در حالی ‌که آنان برای مراقبت [و نگهبانی،] بر مؤمنان فرستاده نشده بودند.

فَٱلْيَوْمَ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مِنَ ٱلْكُفَّارِ يَضْحَكُونَ ﴿٣٤﴾

fal-yawma alladhīna āmanū mina l-kufāri yaḍḥakūna

ولی امروز کسانی ‌که ایمان آورده‌اند، به کافران می‌خندند.

عَلَى ٱلْأَرَآئِكِ يَنظُرُونَ ﴿٣٥﴾

ʿalā l-arāiki yanẓurūna

بر تخت‌های [آراسته نشسته و به نعمت‌های الهی که برترین آنها، رؤیت وجه گرامی الله است] می‌نگرند.

هَلْ ثُوِّبَ ٱلْكُفَّارُ مَا كَانُوا۟ يَفْعَلُونَ ﴿٣٦﴾

hal thuwwiba l-kufāru mā kānū yafʿalūna

آیا کافران [با چشیدن عذاب،] جزای آنچه را که می‌کردند دریافت نموده‌اند؟