التكوير

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ﴿٢﴾

wa-idhā l-nujūmu inkadarat

و آنگاه ‌که ستارگان بی‌فروغ شوند،

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ﴿٣﴾

wa-idhā l-jibālu suyyirat

و آنگاه ‌که کوه‌ها به حرکت درآید،

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ﴿٤﴾

wa-idhā l-ʿishāru ʿuṭṭilat

و آنگاه ‌که ماده‌شترانِ باردار رها شوند،

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ﴿٥﴾

wa-idhā l-wuḥūshu ḥushirat

و آنگاه ‌که حیوانات وحشی [در کنار انسان] گرد آورده شوند،

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ﴿٦﴾

wa-idhā l-biḥāru sujjirat

و آنگاه ‌که دریا‌ها [جوشان و] برافروخته شود،

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ﴿٧﴾

wa-idhā l-nufūsu zuwwijat

و آنگاه ‌که هر کس با همسانِ خود قرین گردد،

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ﴿٨﴾

wa-idhā l-mawūdatu su-ilat

و آنگاه ‌که از دختر زنده‌به‌گورشده پرسیده شود

بِأَىِّ ذَنۢبٍ قُتِلَتْ ﴿٩﴾

bi-ayyi dhanbin qutilat

[که] به کدامین گناه کشته شده است،

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ﴿١٠﴾

wa-idhā l-ṣuḥufu nushirat

و آنگاه ‌که نامه‌های [اعمال] گشوده شود،

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ﴿١١﴾

wa-idhā l-samāu kushiṭat

و آنگاه ‌که پرده از روی آسمان برگرفته شود،

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ﴿١٢﴾

wa-idhā l-jaḥīmu suʿʿirat

و آنگاه ‌که دوزخ، افروخته [و شعله‌ور] گردد،

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ﴿١٣﴾

wa-idhā l-janatu uz'lifat

و آنگاه ‌که بهشت [برای پرواپیشگان] نزدیک آورده شود.

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّآ أَحْضَرَتْ ﴿١٤﴾

ʿalimat nafsun mā aḥḍarat

[در آن هنگام،] هر کس خواهد دانست که چه چیزی [برای آخرت خود] آماده کرده است.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ﴿١٥﴾

falā uq'simu bil-khunasi

سوگند به ستارگانی که [به جایگاه خود] بازمی‌گردند،

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ﴿١٦﴾

al-jawāri l-kunasi

[شتابان] حرکت می‌کنند [و از نظر] پنهان می‌شوند؛

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ﴿١٧﴾

wa-al-layli idhā ʿasʿasa

و سوگند به شب، هنگامی ‌که [از تاریکی‌اش کاسته شود و] پشت کند؛

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ﴿١٨﴾

wal-ṣub'ḥi idhā tanaffasa

و سوگند به صبح، هنگامی که بدمد؛

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ﴿١٩﴾

innahu laqawlu rasūlin karīmin

بی‌تردید، این [قرآن، سخن الله است که ابلاغش به پیامبر، بر عهدۀ] فرستاده‌ای بزرگوار [=جبرئیل] است؛

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍ ﴿٢٠﴾

dhī quwwatin ʿinda dhī l-ʿarshi makīnin

[همان فرشته‌ای] که [مقتدر و] نیرومند است و نزد [اللهِ] صاحب‌عرش، مقام والایی دارد؛

مُّطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ ﴿٢١﴾

muṭāʿin thamma amīnin

[در ملکوت اعلی و عالم فرشتگان] از او فرمان می‌برند و امین [وحی] است.

وَمَا صَاحِبُكُم بِمَجْنُونٍ ﴿٢٢﴾

wamā ṣāḥibukum bimajnūnin

[ای مردم،] همنشین شما [= محمد] دیوانه نیست؛

وَلَقَدْ رَءَاهُ بِٱلْأُفُقِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢٣﴾

walaqad raāhu bil-ufuqi l-mubīni

و بی‌تردید، [محمد]، او [= جبرئیل] را در افق روشن دیده است.

وَمَا هُوَ عَلَى ٱلْغَيْبِ بِضَنِينٍ ﴿٢٤﴾

wamā huwa ʿalā l-ghaybi biḍanīnin

و او بر [ابلاغِ آنچه از طریق] غیب [به وی وحی می‌گردد] بخیل نیست [و همانند کاهنان نیز مزد نمی‌گیرد].

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَيْطَـٰنٍ رَّجِيمٍ ﴿٢٥﴾

wamā huwa biqawli shayṭānin rajīmin

و این [قرآن] گفتۀ شیطان رانده‌شده نیست.

فَأَيْنَ تَذْهَبُونَ ﴿٢٦﴾

fa-ayna tadhhabūna

پس به کجا می‌روید؟

إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٧﴾

in huwa illā dhik'run lil'ʿālamīna

این [قرآن] چیزی جز پند و اندرز برای جهانیان نیست.

لِمَن شَآءَ مِنكُمْ أَن يَسْتَقِيمَ ﴿٢٨﴾

liman shāa minkum an yastaqīma

برای هر یک از شما که بخواهد راه راست [حق را] در پیش گیرد.

وَمَا تَشَآءُونَ إِلَّآ أَن يَشَآءَ ٱللَّهُ رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٩﴾

wamā tashāūna illā an yashāa l-lahu rabbu l-ʿālamīna

و شما [چیزی را] نمی‌خواهید، مگر آنکه پروردگار جهانیان [اراده کند و] بخواهد.