عبس

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

an jāahu l-aʿmā

از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

wamā yud'rīka laʿallahu yazzakkā

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک ‌شود،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

aw yadhakkaru fatanfaʿahu l-dhik'rā

یا پند گیرد و این پند به سودش باشد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

ammā mani is'taghnā

اما آن کس که [از ایمان] بی‌نیازی می‌ورزد

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

fa-anta lahu taṣaddā

تو به او روی می‌آوری؛

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

wamā ʿalayka allā yazzakkā

در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

wa-ammā man jāaka yasʿā

اما کسی که شتابان به سراغ تو می‌آید

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

wahuwa yakhshā

و [از الله] می‌ترسد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

fa-anta ʿanhu talahhā

تو از او غافل می‌شوی [و به دیگران می‌پردازی].

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ﴿١١﴾

kallā innahā tadhkiratun

هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

faman shāa dhakarahu

پس هر کس که بخواهد، [می‌تواند] از آن پند گیرد.

فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ﴿١٣﴾

fī ṣuḥufin mukarramatin

در صحیفه‌های ارجمندی [ثبت] است.

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

marfūʿatin muṭahharatin

[در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]

بِأَيْدِى سَفَرَةٍ ﴿١٥﴾

bi-aydī safaratin

در دست سفیران [وحی] است

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ ﴿١٦﴾

kirāmin bararatin

[که] بزرگوار و نیکوکارند.

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

qutila l-insānu mā akfarahu

مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

min ayyi shayin khalaqahu

[الله] او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

min nuṭ'fatin khalaqahu faqaddarahu

او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

thumma l-sabīla yassarahu

سپس راه را برایش آسان نمود.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

thumma amātahu fa-aqbarahu

آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

thumma idhā shāa ansharahu

سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده می‌کند و] برمی‌انگیزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

kallā lammā yaqḍi mā amarahu

هرگز چنین نیست [که او می‌پندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

falyanẓuri l-insānu ilā ṭaʿāmihi

انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد:

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّا ﴿٢٥﴾

annā ṣababnā l-māa ṣabban

ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم،

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّا ﴿٢٦﴾

thumma shaqaqnā l-arḍa shaqqan

سپس زمین را از هم شکافتیم،

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّا ﴿٢٧﴾

fa-anbatnā fīhā ḥabban

آنگاه دانه‌[های فراون] در آن رویاندیم،

وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿٢٨﴾

waʿinaban waqaḍban

و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]،

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا ﴿٢٩﴾

wazaytūnan wanakhlan

و زیتون و نخل،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًا ﴿٣٠﴾

waḥadāiqa ghul'ban

و باغ‌هایی [انبوه و] پردرخت،

وَفَـٰكِهَةً وَأَبًّا ﴿٣١﴾

wafākihatan wa-abban

و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم].

مَّتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

matāʿan lakum wali-anʿāmikum

[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

fa-idhā jāati l-ṣākhatu

هنگامی ‌که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد،

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

yawma yafirru l-maru min akhīhi

روزی ‌که انسان از برادرش می‌گریزد

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

wa-ummihi wa-abīhi

و از مادرش و از پدرش

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

waṣāḥibatihi wabanīhi

و از زنش و پسرانش [نیز می‌گریزد]،

لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

likulli im'ri-in min'hum yawma-idhin shanun yugh'nīhi

در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم می‌دارد [و از دیگری بازمی‌دارد].

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿٣٨﴾

wujūhun yawma-idhin mus'firatun

چهره‌هایی در آن روز، گشاده و روشن است.

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿٣٩﴾

ḍāḥikatun mus'tabshiratun

[به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان [و] شاد است.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿٤٠﴾

wawujūhun yawma-idhin ʿalayhā ghabaratun

و چهره‌هایی در آن روز، غبارآلود است.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

tarhaquhā qataratun

[و] سیاهی [و تاریکی] آنها را پوشانده است.

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

ulāika humu l-kafaratu l-fajaratu

اینان همان کافرانِ بدکردارند.