النازعات

وَٱلنَّـٰشِطَـٰتِ نَشْطًا ﴿٢﴾

wal-nāshiṭāti nashṭan

و سوگند به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به نرمی و آسانی می‌گیرند.

وَٱلسَّـٰبِحَـٰتِ سَبْحًا ﴿٣﴾

wal-sābiḥāti sabḥan

و سوگند به فرشتگانی که [به امرِ الله، از آسمان به سوی زمین و بالعکس] شناورند.

فَٱلسَّـٰبِقَـٰتِ سَبْقًا ﴿٤﴾

fal-sābiqāti sabqan

و سوگند به فرشتگانی که [در اجرای اوامر الهی] بر یکدیگر سبقت می‌گیرند.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًا ﴿٥﴾

fal-mudabirāti amran

و سوگند به فرشتگانی [که به امر الهی] کارها را تدبیر می‌کنند.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿٦﴾

yawma tarjufu l-rājifatu

روزی‌ که [پس از اولین دمیدن در صور] زمین [و کوه‌ها و همه چیز] به لرزه درآید

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿٧﴾

tatbaʿuhā l-rādifatu

[و] در پی آن، [دمیدن دوم حشر] بیاید،

قُلُوبٌ يَوْمَئِذٍ وَاجِفَةٌ ﴿٨﴾

qulūbun yawma-idhin wājifatun

در آن روز، دل‌هایی سخت مضطرب [و ترسان] هستند.

أَبْصَـٰرُهَا خَـٰشِعَةٌ ﴿٩﴾

abṣāruhā khāshiʿatun

و چشم‌های آنان [از ترس و شرمساری] فرو افتاده است.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿١٠﴾

yaqūlūna a-innā lamardūdūna fī l-ḥāfirati

[کافران در دنیا] می‌گفتند: «آیا ما [پس از مرگ، دوباره] به حال اول خود باز‌گردانده می‌شویم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَـٰمًا نَّخِرَةً ﴿١١﴾

a-idhā kunnā ʿiẓāman nakhiratan

آیا هنگامی‌ که استخوان‌هایی پوسیده شدیم [و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده می‌شویم]»؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌ ﴿١٢﴾

qālū til'ka idhan karratun khāsiratun

می‌گفتند: «[اگر چنین وعده‌ای درست باشد،] آنگاه آن بازگشتی زیانبار است».

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌ وَٰحِدَةٌ ﴿١٣﴾

fa-innamā hiya zajratun wāḥidatun

آن [بازگشت،] تنها [به] یک بانگِ مهیب است [و بس].

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿١٤﴾

fa-idhā hum bil-sāhirati

و ناگهان همگی بر عرصۀ زمین [محشر] ظاهر می‌شوند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿١٥﴾

hal atāka ḥadīthu mūsā

[ای پیامبر،] آیا داستان موسی به تو رسیده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿١٦﴾

idh nādāhu rabbuhu bil-wādi l-muqadasi ṭuwan

آنگاه که پروردگارش او را در سرزمین مقدس «طُوی» ندا داد [و فرمود:]

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿١٧﴾

idh'hab ilā fir'ʿawna innahu ṭaghā

«به سوی فرعون برو که او طغیان کرده است،

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿١٨﴾

faqul hal laka ilā an tazakkā

و به او بگو: «آیا می‌خواهی [از کفر و گناه] پاک شوی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿١٩﴾

wa-ahdiyaka ilā rabbika fatakhshā

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا [از او] بترسی [و فرمانبردار شوی]؟

فَأَرَىٰهُ ٱلْـَٔايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٢٠﴾

fa-arāhu l-āyata l-kub'rā

پس [موسی] معجزۀ بزرگ را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿٢١﴾

fakadhaba waʿaṣā

اما او تکذیب و سرکشی کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿٢٢﴾

thumma adbara yasʿā

سپس پشت کرد و به کوشش و تلاش [علیه او] پرداخت.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿٢٣﴾

faḥashara fanādā

آنگاه [قومش را] جمع کرد و ندا داد

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿٢٤﴾

faqāla anā rabbukumu l-aʿlā

و گفت: «من پروردگارِ برتر شما هستم».

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْـَٔاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿٢٥﴾

fa-akhadhahu l-lahu nakāla l-ākhirati wal-ūlā

الله او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةً لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿٢٦﴾

inna fī dhālika laʿib'ratan liman yakhshā

بی‌گمان، در این [واقعه،] برای هر کس ‌که [از الله] می‌ترسد، عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿٢٧﴾

a-antum ashaddu khalqan ami l-samāu banāhā

آیا آفرینش شما [بعد از مرگ] سخت‌تر است یا آسمانی که [الله] آن را بنا کرد؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿٢٨﴾

rafaʿa samkahā fasawwāhā

سقف آن را بر افراشت و به آن شکل و نظم داد،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿٢٩﴾

wa-aghṭasha laylahā wa-akhraja ḍuḥāhā

و شبش را تاریک و روزش را روشن گردانید،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿٣٠﴾

wal-arḍa baʿda dhālika daḥāhā

و زمین را بعد از آن گسترانید،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿٣١﴾

akhraja min'hā māahā wamarʿāhā

و از آن، آب [چشمه‌ها و چاه‌ها و] چراگاهش را بیرون آورد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿٣٢﴾

wal-jibāla arsāhā

و کوه‌ها را محکم و استوار [بر روی زمین] قرار داد.

مَتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٣﴾

matāʿan lakum wali-anʿāmikum

[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿٣٤﴾

fa-idhā jāati l-ṭāmatu l-kub'rā

هنگامی‌ که [آن] حادثۀ بزرگ [قیامت] فرا رسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَـٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿٣٥﴾

yawma yatadhakkaru l-insānu mā saʿā

در آن روز، انسان [تمام اعمال و] تلاش‌های خود را به یاد می‌آورد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿٣٦﴾

waburrizati l-jaḥīmu liman yarā

و جهنم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌شود.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿٣٧﴾

fa-ammā man ṭaghā

اما آن کس که طغیان [و سرکشی] کرده باشد

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿٣٨﴾

waāthara l-ḥayata l-dun'yā

و زندگی دنیا را [بر آخرت] ترجیح داده باشد،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٣٩﴾

fa-inna l-jaḥīma hiya l-mawā

بی‌تردید، جهنم جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿٤٠﴾

wa-ammā man khāfa maqāma rabbihi wanahā l-nafsa ʿani l-hawā

و اما کسی‌ که از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده و نفس را از هوی [و هوس] بازداشته باشد،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿٤١﴾

fa-inna l-janata hiya l-mawā

قطعاً بهشت جایگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿٤٢﴾

yasalūnaka ʿani l-sāʿati ayyāna mur'sāhā

[ای پیامبر،] دربارۀ قیامت از تو می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿٤٣﴾

fīma anta min dhik'rāhā

تو را با یادآوری این سخن چه کار است؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿٤٤﴾

ilā rabbika muntahāhā

[سرانجام و] منتهای [علمِ] آن، نزد پروردگار توست.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿٤٥﴾

innamā anta mundhiru man yakhshāhā

تو فقط بیم‌دهندۀ کسانی هستی که از آن [= قیامت] می‌ترسند.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿٤٦﴾

ka-annahum yawma yarawnahā lam yalbathū illā ʿashiyyatan aw ḍuḥāhā

روزی‌ که [کافران قیامت را] ببینند، [چنین احساس می‌کنند که] گویی [در دنیا] جز یک شامگاه یا بامداد به سر نبرده‌اند.