القيامة

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

walā uq'simu bil-nafsi l-lawāmati

و به نفسِ ملامت‌گر سوگند می‌خورم.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

ayaḥsabu l-insānu allan najmaʿa ʿiẓāmahu

آیا انسان می‌پندارد که [پس از مرگ] هرگز استخوان‌هایش را جمع نخواهیم کرد؟

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

balā qādirīna ʿalā an nusawwiya banānahu

آری، ما قادریم که [حتی خطوط سر] انگشتانش را یکسان و مرتب کنیم.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

bal yurīdu l-insānu liyafjura amāmahu

بلکه انسان می‌خواهد که [آزادانه و بدون ترس از آخرت،] در گناه و بدکاری مداومت کند.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿٦﴾

yasalu ayyāna yawmu l-qiyāmati

[از این رو] می‌پرسد: «روز قیامت کی خواهد بود؟»

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

fa-idhā bariqa l-baṣaru

هنگامی ‌که چشم [وحشت‌زده و] خیره شود

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

wakhasafa l-qamaru

و ماه تیره [و بی‌نور] گردد

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

wajumiʿa l-shamsu wal-qamaru

و خورشید و ماه، یکجا جمع شوند،

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

yaqūlu l-insānu yawma-idhin ayna l-mafaru

آن روز، انسان می‌گوید: «راهِ گریز کجاست؟»

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

kallā lā wazara

هرگز! هیچ گریزگاهی نیست.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

ilā rabbika yawma-idhin l-mus'taqaru

آن روز، قرارگاه [نهایی،] به سوی پروردگار توست.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

yunabba-u l-insānu yawma-idhin bimā qaddama wa-akhara

در آن روز، انسان را از تمام كارهایى كه پیشاپیش فرستاده و کارهایی که به تاخیر انداخته [و انجام نداده است]، آگاه مى‌كنند.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ ﴿١٤﴾

bali l-insānu ʿalā nafsihi baṣīratun

بلکه انسان به خوبی بر خویشتن آگاه است.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

walaw alqā maʿādhīrahu

اگر چه [در دفاع از خود،] عذرهایش را در میان آورد.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

lā tuḥarrik bihi lisānaka litaʿjala bihi

[ای پیامبر، هنگام نزول قرآن،] زبانت را برای [تکرار و خواندنِ] آن، شتابزده حرکت مده.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

inna ʿalaynā jamʿahu waqur'ānahu

مسلماً جمع‌آوری و خواندنِ آن، بر [عهدۀ] ماست.

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

fa-idhā qaranāhu fa-ittabiʿ qur'ānahu

پس هر گاه [توسط جبرئیل] آن را [بر تو] خواندیم، از خواندنِ او پیروی کن.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

thumma inna ʿalaynā bayānahu

سپس بیان‌کردنش بر [عهدۀ] ماست.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

kallā bal tuḥibbūna l-ʿājilata

هرگز چنین نیست [که شما مشرکان می‌پندارید]! بلکه شما دنیا[ی زودگذر] را دوست دارید

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٢١﴾

watadharūna l-ākhirata

و آخرت را رها می‌کنید.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

wujūhun yawma-idhin nāḍiratun

آن روز، [اهل ایمان دارای] چهره‌هایی تازه [و شاداب] هستند.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿٢٣﴾

ilā rabbihā nāẓiratun

به سوی پروردگارشان می‌نگرند.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ ﴿٢٤﴾

wawujūhun yawma-idhin bāsiratun

و در آن روز، [کافران و بدبختان دارای] چهره‌هایی عبوس [و درهم‌کشیده] هستند.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ﴿٢٥﴾

taẓunnu an yuf'ʿala bihā fāqiratun

زیرا یقین دارند که آسیبی کمر‌شکن به آنها می‌رسد.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

kallā idhā balaghati l-tarāqiya

آری، چون [جان] به گلوگاهش برسد.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ﴿٢٧﴾

waqīla man rāqin

و گفته شود: چه کسی است که رُقیه بخواند؟ [شاید شفا یابد].

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

waẓanna annahu l-firāqu

و یقین کند که زمان جدایی [از دنیا فرا رسیده] است.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

wal-tafati l-sāqu bil-sāqi

و [کار بالا گیرد و] ساق‌ها[ی پایش از سختیِ جان دادن] به هم بپیچد.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

ilā rabbika yawma-idhin l-masāqu

در آن روز، مسیرِ همه به سوی پروردگارت خواهد بود.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

falā ṣaddaqa walā ṣallā

[منکرِ معاد،] نه تصدیق کرده و نه نماز گزارده است؛

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

walākin kadhaba watawallā

بلکه [قرآن را] تکذیب کرد و [از ایمان] روی گرداند.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

thumma dhahaba ilā ahlihi yatamaṭṭā

سپس خرامان به سوی خانواده‌اش بازگشت.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

awlā laka fa-awlā

وای بر تو! پس وای بر تو!

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

thumma awlā laka fa-awlā

باز هم وای بر تو! پس وای بر تو!

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

ayaḥsabu l-insānu an yut'raka sudan

آیا انسان گمان می‌کند که [بی‌هدف و بدون حساب و جزا] به خود رها می‌شود؟

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

alam yaku nuṭ'fatan min maniyyin yum'nā

آیا [او] نطفه‌ای از منی نبود که [در رحم] ریخته می‌شود؟

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

thumma kāna ʿalaqatan fakhalaqa fasawwā

سپس به صورت خونِ بسته درآمد و [الله او را] آفرید و درست و استوار ساخت،

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

fajaʿala min'hu l-zawjayni l-dhakara wal-unthā

سپس دو زوج نر و ماده از او پدید آورد.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

alaysa dhālika biqādirin ʿalā an yuḥ'yiya l-mawtā

آیا [چنین آفریدگاری] قادر نیست که مردگان را [دوباره] زنده کند؟