المعارج

لِّلْكَـٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌ ﴿٢﴾

lil'kāfirīna laysa lahu dāfiʿun

[این عذاب،] برای کافران است [و] هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد.

مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿٣﴾

mina l-lahi dhī l-maʿāriji

از سوی الله [به وقوع می‌پیوندد که دارای عُلُو و] صاحبِ مراتب و درجات والاست.

تَعْرُجُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ ﴿٤﴾

taʿruju l-malāikatu wal-rūḥu ilayhi fī yawmin kāna miq'dāruhu khamsīna alfa sanatin

فرشتگان و روح [= جبرئیل] به سوی او عروج می‌کنند، در روزی ‌که مقدارش [در مقیاس بشری،] پنجاه‌ هزار سال است.

فَٱصْبِرْ صَبْرًا جَمِيلًا ﴿٥﴾

fa-iṣ'bir ṣabran jamīlan

پس تو [ای پیامبر، در برابر تمسخرشان] صبرِ نیکو پیشه کن.

إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًا ﴿٦﴾

innahum yarawnahu baʿīdan

بی‌گمان، آنها آن [روز] را دور می‌بینند

وَنَرَىٰهُ قَرِيبًا ﴿٧﴾

wanarāhu qarīban

و ما آن را نزدیک می‌بینیم.

يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿٨﴾

yawma takūnu l-samāu kal-muh'li

[همان] روزی ‌که آسمان چون مسِ گداخته شود،

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿٩﴾

watakūnu l-jibālu kal-ʿih'ni

و کوه‌ها مانند پشم رنگین [متلاشی و پراکنده] شود.

وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًا ﴿١٠﴾

walā yasalu ḥamīmun ḥamīman

و هیچ دوست صمیمی [و خویشاوندی] از [حال] دوست صمیمی [و خویشاوندش] نمی‌پرسد.

يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿١١﴾

yubaṣṣarūnahum yawaddu l-muj'rimu law yaftadī min ʿadhābi yawmi-idhin bibanīhi

[در حالی ‌که] آنان به یکدیگر نشان داده می‌شوند، گناهکار [دوست دارد و] آرزو می‌کند که فرزندان خود را در ازای [رهایی] از عذاب آن روز بدهد،

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿١٢﴾

waṣāḥibatihi wa-akhīhi

و [همچنین] زنش و برادرش را

وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿١٣﴾

wafaṣīlatihi allatī tu'wīhi

و قبیله‌اش را که [همیشه] به او جا و پناه می‌داد.

وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿١٤﴾

waman fī l-arḍi jamīʿan thumma yunjīhi

و [همچنین] همۀ کسانی را که روی زمین هستند [فدا کند] تا نجات یابد.

كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿١٥﴾

kallā innahā laẓā

[اما] هرگز چنین نیست [که برایش راه نجاتی باشد]! بی‌گمان، آن شعله‌های [آتشِ] سوزان است

نَزَّاعَةً لِّلشَّوَىٰ ﴿١٦﴾

nazzāʿatan lilshawā

[که] پوست از سر برمی‌کَند.

تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٧﴾

tadʿū man adbara watawallā

کسانی را که [به فرمان الله] پشت کردند و [از حق] روی گرداندند، [به سوی خود] فرامی‌خوانَد.

وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿١٨﴾

wajamaʿa fa-awʿā

و [نیز کسانی را که] اموال را جمع‌آوری و ذخیره کردند [و حق آن را نپرداختند].

۞ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿١٩﴾

inna l-insāna khuliqa halūʿan

یقیناً انسان، کم‌طاقت [و حریص] آفریده شده است.

إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا ﴿٢٠﴾

idhā massahu l-sharu jazūʿan

هر گاه بدی [و مصیبتی] به او رسد، بی‌تابی می‌کند،

وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿٢١﴾

wa-idhā massahu l-khayru manūʿan

و هر گاه خوبی به او رسد، بازدارنده [و بخیل] می‌گردد.

إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿٢٢﴾

illā l-muṣalīna

مگر نمازگزاران؛

ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿٢٣﴾

alladhīna hum ʿalā ṣalātihim dāimūna

همان کسانی ‌که بر نمازهایشان همیشه پایداری می‌کنند.

وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّ مَّعْلُومٌ ﴿٢٤﴾

wa-alladhīna fī amwālihim ḥaqqun maʿlūmun

و کسانی‌ که در اموالشان، حق [معیّن و] معلومی است

لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿٢٥﴾

lilssāili wal-maḥrūmi

برای مستمند و محروم؛

وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿٢٦﴾

wa-alladhīna yuṣaddiqūna biyawmi l-dīni

و [همان] کسانی ‌که روز جزا را تصدیق می‌کنند؛

وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿٢٧﴾

wa-alladhīna hum min ʿadhābi rabbihim mush'fiqūna

و کسانی‌ که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند.

إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍ ﴿٢٨﴾

inna ʿadhāba rabbihim ghayru mamūnin

[چرا که] بی‌گمان، از عذاب پروردگارشان نمی‌توان ایمن بود.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَـٰفِظُونَ ﴿٢٩﴾

wa-alladhīna hum lifurūjihim ḥāfiẓūna

و کسانی ‌که شرمگاه‌هایشان را نگه می‌دارند؛

إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿٣٠﴾

illā ʿalā azwājihim aw mā malakat aymānuhum fa-innahum ghayru malūmīna

مگر با همسران و کنیزانی که مالک آنها هستند، که [در این صورت،] سرزنشی بر آنها نیست.

فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿٣١﴾

famani ib'taghā warāa dhālika fa-ulāika humu l-ʿādūna

اما هر کس فراتر از اینها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند.

وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَـٰنَـٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿٣٢﴾

wa-alladhīna hum li-amānātihim waʿahdihim rāʿūna

و کسانی‌ که امانت‌ها و پیمان‌هایشان را رعایت می‌کنند،

وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَـٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿٣٣﴾

wa-alladhīna hum bishahādātihim qāimūna

و کسانی ‌که به شهادت‌های خود متعهدند،

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿٣٤﴾

wa-alladhīna hum ʿalā ṣalātihim yuḥāfiẓūna

و کسانی ‌که بر نمازشان پایداری می‌کنند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ فِى جَنَّـٰتٍ مُّكْرَمُونَ ﴿٣٥﴾

ulāika fī jannātin muk'ramūna

اینان در باغ‌های [بهشت] گرامی داشته می‌شوند.

فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿٣٦﴾

famāli alladhīna kafarū qibalaka muh'ṭiʿīna

پس [ای پیامبر،] کافران را چه شده که به سوی تو می‌شتابند؟

عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿٣٧﴾

ʿani l-yamīni waʿani l-shimāli ʿizīna

[و] از راست و چپ، گروه‌گروه [بر مخالفت تو جمع می‌شوند و بر تو هجوم می‌آورند؟]

أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍ ﴿٣٨﴾

ayaṭmaʿu kullu im'ri-in min'hum an yud'khala jannata naʿīmin

آیا هر کدام از آنها [با آن اعمال ناپسندش] طمع دارد که در بهشت پرنعمت [الهی] درآورده شود؟

كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَـٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿٣٩﴾

kallā innā khalaqnāhum mimmā yaʿlamūna

هرگز چنین نیست! بی‌گمان، ما آنها را از آنچه [خود‌] می‌دانند آفریده‌ایم.

فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَـٰرِقِ وَٱلْمَغَـٰرِبِ إِنَّا لَقَـٰدِرُونَ ﴿٤٠﴾

falā uq'simu birabbi l-mashāriqi wal-maghāribi innā laqādirūna

به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که قطعاً ما تواناییم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٤١﴾

ʿalā an nubaddila khayran min'hum wamā naḥnu bimasbūqīna

بر اینکه [کسان دیگری] بهتر از اینان را جایگزین کنیم؛ و ما [برای انجام این کار،] درمانده و ناتوان نیستیم.

فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَـٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿٤٢﴾

fadharhum yakhūḍū wayalʿabū ḥattā yulāqū yawmahumu alladhī yūʿadūna

پس [ای پیامبر،] آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند، تا به روزی برسند که به آنان وعده داده شده است.

يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍ يُوفِضُونَ ﴿٤٣﴾

yawma yakhrujūna mina l-ajdāthi sirāʿan ka-annahum ilā nuṣubin yūfiḍūna

[همان] روزی ‌که شتابان از قبرها خارج می‌شوند؛ گویی به سوی بت‌ها [و معبودانشان] می‌دوند.

خَـٰشِعَةً أَبْصَـٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٤٤﴾

khāshiʿatan abṣāruhum tarhaquhum dhillatun dhālika l-yawmu alladhī kānū yūʿadūna

[در حالی که] چشم‌هایشان [از شرم و وحشت] به زیر افتاده و ذلت [و خواری،] آنان را پوشانده است. این همان روزی است که به آنان وعده داده می‌شد.