الواقعة

لَيْسَ لِوَقْعَتِهَا كَاذِبَةٌ ﴿٢﴾

laysa liwaqʿatihā kādhibatun

[خواهید دید كه‌] در وقوع آن دروغى نیست؛

خَافِضَةٌ رَّافِعَةٌ ﴿٣﴾

khāfiḍatun rāfiʿatun

[گروهى را] خوار مى‌كند [و گروهى را] رفعتِ مقام مى‌بخشد.

إِذَا رُجَّتِ ٱلْأَرْضُ رَجًّا ﴿٤﴾

idhā rujjati l-arḍu rajjan

آنگاه كه زمین به سختى لرزانده شود

وَبُسَّتِ ٱلْجِبَالُ بَسًّا ﴿٥﴾

wabussati l-jibālu bassan

و کوه‌ها به شدت متلاشى شوند

فَكَانَتْ هَبَآءً مُّنۢبَثًّا ﴿٦﴾

fakānat habāan munbathan

و [به صورت] غبارى پراكنده درآیند

وَكُنتُمْ أَزْوَٰجًا ثَلَـٰثَةً ﴿٧﴾

wakuntum azwājan thalāthatan

و شما به سه گروه تقسیم شوید:

فَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَيْمَنَةِ ﴿٨﴾

fa-aṣḥābu l-maymanati mā aṣḥābu l-maymanati

[گروه نخست:] سعادتمندان [هستند]؛ چه سعادتمندانی [و چه نیکو جایگاهی]!

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْمَشْـَٔمَةِ ﴿٩﴾

wa-aṣḥābu l-mashamati mā aṣḥābu l-mashamati

و [گروه دیگر:] تیره‌بختان [هستند]؛ چه تیره‌بختانی [و چه بد جایگاهی]!

وَٱلسَّـٰبِقُونَ ٱلسَّـٰبِقُونَ ﴿١٠﴾

wal-sābiqūna l-sābiqūna

و [سومین گروه:] پیشگامان که [در نیکی‌ها] سبقت گرفتند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلْمُقَرَّبُونَ ﴿١١﴾

ulāika l-muqarabūna

آنان مقرّبان [درگاه الهی] هستند.

فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ ﴿١٢﴾

fī jannāti l-naʿīmi

در باغ‌های پرنعمت [بهشت جای دارند].

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣﴾

thullatun mina l-awalīna

گروه بسیاری از آنان، از پیشینیان هستند [خواه از امت اسلام یا از امت‌های گذشته]؛

وَقَلِيلٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿١٤﴾

waqalīlun mina l-ākhirīna

و اندکی از آیندگان [و متأخران] هستند.

عَلَىٰ سُرُرٍ مَّوْضُونَةٍ ﴿١٥﴾

ʿalā sururin mawḍūnatin

كه بر تخت‌های گوهرنشان،

مُّتَّكِـِٔينَ عَلَيْهَا مُتَقَـٰبِلِينَ ﴿١٦﴾

muttakiīna ʿalayhā mutaqābilīna

روبروى هم تكیه زده‌اند.

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ ﴿١٧﴾

yaṭūfu ʿalayhim wil'dānun mukhalladūna

نوجوانانى جاودان [با طراوت،] همواره گردِ آنان [به خدمت] مى‌گردند.

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ ﴿١٨﴾

bi-akwābin wa-abārīqa wakasin min maʿīnin

با جام‌ها و کوزه‌ها و پیاله‌هایی از شراب جارى؛

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ﴿١٩﴾

lā yuṣaddaʿūna ʿanhā walā yunzifūna

[شرابی] كه از نوشیدنش سردرد نمی‌گیرند و دستخوشِ مستى نمی‌شوند.

وَفَـٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ﴿٢٠﴾

wafākihatin mimmā yatakhayyarūna

و از هر میوه‌اى كه بخواهند [در اختیار دارند]؛

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ﴿٢١﴾

walaḥmi ṭayrin mimmā yashtahūna

و از هر گوشتِ پرنده‌اى که میل داشته باشند؛

وَحُورٌ عِينٌ ﴿٢٢﴾

waḥūrun ʿīnun

و [همسرانی از] حور العین؛

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ﴿٢٣﴾

ka-amthāli l-lu'lu-i l-maknūni

همچون مروارید پنهان در صدف؛

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿٢٤﴾

jazāan bimā kānū yaʿmalūna

[اینها همه،] پاداش اعمالشان است.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ﴿٢٥﴾

lā yasmaʿūna fīhā laghwan walā tathīman

در آنجا [سخن] یاوه و گناه‌آلودی نخواهند شنید؛

إِلَّا قِيلًا سَلَـٰمًا سَلَـٰمًا ﴿٢٦﴾

illā qīlan salāman salāman

مگر سلام و درود [فرشتگان و بهشتیان].

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ ﴿٢٧﴾

wa-aṣḥābu l-yamīni mā aṣḥābu l-yamīni

و [اما] سعادتمندان؛ چه سعادتمندانی!

فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ ﴿٢٨﴾

fī sid'rin makhḍūdin

در کنار درختان بی‌خارِ سدر [هستند]؛

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ ﴿٢٩﴾

waṭalḥin manḍūdin

و درختان موز با خوشه‌هاى برهم‌نشسته

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ ﴿٣٠﴾

waẓillin mamdūdin

با سایه‌اى گسترده

وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ ﴿٣١﴾

wamāin maskūbin

و آبِ همواره روان؛

وَفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ﴿٣٢﴾

wafākihatin kathīratin

و میوه‌هاى فراوان

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ﴿٣٣﴾

lā maqṭūʿatin walā mamnūʿatin

كه نه تمام می‌شود و نه ممنوع می‌گردد،

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ ﴿٣٤﴾

wafurushin marfūʿatin

و بسترهای برافراشته [و ارزشمند]

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءً ﴿٣٥﴾

innā anshanāhunna inshāan

و همسرانى که با آفرینشى ویژه پدید آوردیم [که زیبایی و جوانیِ جاودان دارند]؛

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا ﴿٣٦﴾

fajaʿalnāhunna abkāran

همواره دوشیزه‌اند

عُرُبًا أَتْرَابًا ﴿٣٧﴾

ʿuruban atrāban

و شوهردوستانی هم‌سن‌وسال هستند.

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٣٨﴾

li-aṣḥābi l-yamīni

[همۀ این نعمت‌ها،] براى سعادتمندان است

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٣٩﴾

thullatun mina l-awalīna

كه برخی از آنان از پیشینیان

وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٠﴾

wathullatun mina l-ākhirīna

و برخی دیگر از متأخران هستند.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ﴿٤١﴾

wa-aṣḥābu l-shimāli mā aṣḥābu l-shimāli

و [اما] تیره‌بختان؛ چه تیره‌بختانی!

فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ﴿٤٢﴾

fī samūmin waḥamīmin

در میان باد سوزان و آب جوشان قرار دارند

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ ﴿٤٣﴾

waẓillin min yaḥmūmin

و سایه‌هایى از دود سیاه

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ﴿٤٤﴾

lā bāridin walā karīmin

كه نه خنک است و نه خوش.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ﴿٤٥﴾

innahum kānū qabla dhālika mut'rafīna

آنان در دنیا ثروتمند و سرکش بودند

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٤٦﴾

wakānū yuṣirrūna ʿalā l-ḥinthi l-ʿaẓīmi

و بر گناه بزرگِ [شرک] اصرار می‌ورزیدند؛

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ﴿٤٧﴾

wakānū yaqūlūna a-idhā mit'nā wakunnā turāban waʿiẓāman a-innā lamabʿūthūna

و می‌گفتند: «آیا هنگامی که مردیم و خاک و استخوان شدیم، برانگیخته خواهیم شد؟

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ﴿٤٨﴾

awaābāunā l-awalūna

آیا نیاکان ما [نیز برانگیخته می‌شوند]؟»

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٤٩﴾

qul inna l-awalīna wal-ākhirīna

[ای پیامبر، به کافران] بگو: «بی‌تردید، گذشتگان و آیندگان،

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿٥٠﴾

lamajmūʿūna ilā mīqāti yawmin maʿlūmin

همه در وعده‌گاهِ قیامت جمع خواهند شد».

ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا ٱلضَّآلُّونَ ٱلْمُكَذِّبُونَ ﴿٥١﴾

thumma innakum ayyuhā l-ḍālūna l-mukadhibūna

آنگاه شما، اى گمراهان تكذیب‌كننده،

لَـَٔاكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ ﴿٥٢﴾

laākilūna min shajarin min zaqqūmin

قطعاً از [میوۀ] درخت زَقّوم خواهید خورد؛

فَمَالِـُٔونَ مِنْهَا ٱلْبُطُونَ ﴿٥٣﴾

famāliūna min'hā l-buṭūna

و شکم‌ها را از آن انباشته مى‌كنید؛

فَشَـٰرِبُونَ عَلَيْهِ مِنَ ٱلْحَمِيمِ ﴿٥٤﴾

fashāribūna ʿalayhi mina l-ḥamīmi

آنگاه روی آن، آب جوشان مى‌نوشید؛

فَشَـٰرِبُونَ شُرْبَ ٱلْهِيمِ ﴿٥٥﴾

fashāribūna shur'ba l-hīmi

همچون شترانِ عطش‌زده.

هَـٰذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿٥٦﴾

hādhā nuzuluhum yawma l-dīni

این پذیرایىِ آنان در روز جزاست.

نَحْنُ خَلَقْنَـٰكُمْ فَلَوْلَا تُصَدِّقُونَ ﴿٥٧﴾

naḥnu khalaqnākum falawlā tuṣaddiqūna

ماییم كه شما را [از هیچ] آفریده‌ایم؛ پس چرا [آفرینشِ دوباره را] باور ندارید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تُمْنُونَ ﴿٥٨﴾

afara-aytum mā tum'nūna

آیا به نطفه‌ای که [در رحِم همسرانتان] می‌ریزید، توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَخْلُقُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلْخَـٰلِقُونَ ﴿٥٩﴾

a-antum takhluqūnahu am naḥnu l-khāliqūna

آیا شما آن را مى‌آفرینید یا ما آفریننده‌اش هستیم؟

نَحْنُ قَدَّرْنَا بَيْنَكُمُ ٱلْمَوْتَ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿٦٠﴾

naḥnu qaddarnā baynakumu l-mawta wamā naḥnu bimasbūqīna

ما مرگ را در میان شما مقدر کردیم و ناتوان نیستیم

عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ أَمْثَـٰلَكُمْ وَنُنشِئَكُمْ فِى مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴿٦١﴾

ʿalā an nubaddila amthālakum wanunshi-akum fī mā lā taʿlamūna

كه امثال شما را جایگزین [خودتان] كنیم و شما را به گونه‌اى كه از آن بى‌خبرید، [در آفرینشى نو] پدید آوریم.

وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ ٱلنَّشْأَةَ ٱلْأُولَىٰ فَلَوْلَا تَذَكَّرُونَ ﴿٦٢﴾

walaqad ʿalim'tumu l-nashata l-ūlā falawlā tadhakkarūna

شما كه از آفرینش نخستین به روشنى آگاه شده‌اید، چرا [به یاد آخرت نمی‌افتید و] پند نمی‌گیرید؟

أَفَرَءَيْتُم مَّا تَحْرُثُونَ ﴿٦٣﴾

afara-aytum mā taḥruthūna

آیا به دانه‌هایى كه مى‌كارید، توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ تَزْرَعُونَهُۥٓ أَمْ نَحْنُ ٱلزَّٰرِعُونَ ﴿٦٤﴾

a-antum tazraʿūnahu am naḥnu l-zāriʿūna

آیا شما هستید كه آن را مى‌رویانید یا ما رویاننده‌ایم؟

لَوْ نَشَآءُ لَجَعَلْنَـٰهُ حُطَـٰمًا فَظَلْتُمْ تَفَكَّهُونَ ﴿٦٥﴾

law nashāu lajaʿalnāhu ḥuṭāman faẓaltum tafakkahūna

اگر مى‌خواستیم، آن را خاشاک مى‌كردیم؛ چنان كه شگفت‌زده شوید.

إِنَّا لَمُغْرَمُونَ ﴿٦٦﴾

innā lamugh'ramūna

[و چنان آن را نابود می‌کردیم که بگویید:] «ما زیان کرده‌ایم؛

بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ﴿٦٧﴾

bal naḥnu maḥrūmūna

بلكه همه چیز را از دست داده‌ایم».

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلْمَآءَ ٱلَّذِى تَشْرَبُونَ ﴿٦٨﴾

afara-aytumu l-māa alladhī tashrabūna

آیا به آبى كه مى‌نوشید توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنزَلْتُمُوهُ مِنَ ٱلْمُزْنِ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنزِلُونَ ﴿٦٩﴾

a-antum anzaltumūhu mina l-muz'ni am naḥnu l-munzilūna

آیا شما آن را از ابر فروباریدید یا ما فرودآورندۀ آن هستیم.

لَوْ نَشَآءُ جَعَلْنَـٰهُ أُجَاجًا فَلَوْلَا تَشْكُرُونَ ﴿٧٠﴾

law nashāu jaʿalnāhu ujājan falawlā tashkurūna

اگر مى‌خواستیم، آن را بسیار شور و تلخ مى‌کردیم؛ پس چرا شکر به جای نمی‌آورید؟

أَفَرَءَيْتُمُ ٱلنَّارَ ٱلَّتِى تُورُونَ ﴿٧١﴾

afara-aytumu l-nāra allatī tūrūna

آیا به آتشى كه مى‌افروزید توجه كرده‌اید؟

ءَأَنتُمْ أَنشَأْتُمْ شَجَرَتَهَآ أَمْ نَحْنُ ٱلْمُنشِـُٔونَ ﴿٧٢﴾

a-antum anshatum shajaratahā am naḥnu l-munshiūna

آیا شما درختش را آفریده‌اید یا ما آفریده‌ایم؟

نَحْنُ جَعَلْنَـٰهَا تَذْكِرَةً وَمَتَـٰعًا لِّلْمُقْوِينَ ﴿٧٣﴾

naḥnu jaʿalnāhā tadhkiratan wamatāʿan lil'muq'wīna

ما این آتش را وسیلۀ یادآورى [عذاب دوزخ] و مایۀ برخوردارى [و راحتی] مسافران قرار داده‌ایم.

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٧٤﴾

fasabbiḥ bi-is'mi rabbika l-ʿaẓīmi

پس [ای پیامبر،] به نام پروردگارِ بزرگت تسبیح گوى [و او را به پاکی یاد کن].

۞ فَلَآ أُقْسِمُ بِمَوَٰقِعِ ٱلنُّجُومِ ﴿٧٥﴾

falā uq'simu bimawāqiʿi l-nujūmi

سوگند به جایگاه ستارگان

وَإِنَّهُۥ لَقَسَمٌ لَّوْ تَعْلَمُونَ عَظِيمٌ ﴿٧٦﴾

wa-innahu laqasamun law taʿlamūna ʿaẓīmun

که اگر بدانید، سوگند بزرگی است.

إِنَّهُۥ لَقُرْءَانٌ كَرِيمٌ ﴿٧٧﴾

innahu laqur'ānun karīmun

كه این [گفتار]، قرآنى گرانقدر است؛

فِى كِتَـٰبٍ مَّكْنُونٍ ﴿٧٨﴾

fī kitābin maknūnin

در لوح محفوظ قرار دارد.

لَّا يَمَسُّهُۥٓ إِلَّا ٱلْمُطَهَّرُونَ ﴿٧٩﴾

lā yamassuhu illā l-muṭaharūna

جز فرشتگان پاک‌سیرت، کسی [آن را نمی‌بیند و] به آن دسترسی ندارد.

تَنزِيلٌ مِّن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٨٠﴾

tanzīlun min rabbi l-ʿālamīna

از سوی پروردگار جهانیان نازل شده است.

أَفَبِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَنتُم مُّدْهِنُونَ ﴿٨١﴾

afabihādhā l-ḥadīthi antum mud'hinūna

آیا این سخن را سبک [و غیر قابل اعتنا] مى‌دانید؟!

وَتَجْعَلُونَ رِزْقَكُمْ أَنَّكُمْ تُكَذِّبُونَ ﴿٨٢﴾

watajʿalūna riz'qakum annakum tukadhibūna

و به جای شکرِ روزی‌هایی که به شما داده شده است، آن را دروغ می‌پندارید؟

فَلَوْلَآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلْحُلْقُومَ ﴿٨٣﴾

falawlā idhā balaghati l-ḥul'qūma

آنگاه كه [جان نزدیكانتان] به گلوگاه مى‌رسد

وَأَنتُمْ حِينَئِذٍ تَنظُرُونَ ﴿٨٤﴾

wa-antum ḥīna-idhin tanẓurūna

و شما در آن هنگام نظاره مى‌كنید

وَنَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنكُمْ وَلَـٰكِن لَّا تُبْصِرُونَ ﴿٨٥﴾

wanaḥnu aqrabu ilayhi minkum walākin lā tub'ṣirūna

و ما از شما به او نزدیک‌تریم؛ ولى نمى‌بینید.

فَلَوْلَآ إِن كُنتُمْ غَيْرَ مَدِينِينَ ﴿٨٦﴾

falawlā in kuntum ghayra madīnīna

اگر هرگز در برابر اعمالتان جزا داده نمی‌شوید [و قیامتی نیست]،

تَرْجِعُونَهَآ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ ﴿٨٧﴾

tarjiʿūnahā in kuntum ṣādiqīna

و اگر راست مى‌گویید، چرا جانش را بازنمى‌گردانید؟

فَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿٨٨﴾

fa-ammā in kāna mina l-muqarabīna

اما اگر او در زمرۀ مقرّبان باشد،

فَرَوْحٌ وَرَيْحَانٌ وَجَنَّتُ نَعِيمٍ ﴿٨٩﴾

farawḥun warayḥānun wajannatu naʿīmin

در آرامش و گشایش و بهشت پرنعمت است؛

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٩٠﴾

wa-ammā in kāna min aṣḥābi l-yamīni

و اگر در زمرۀ سعادتمندان باشد،

فَسَلَـٰمٌ لَّكَ مِنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ﴿٩١﴾

fasalāmun laka min aṣḥābi l-yamīni

[به او گفته می‌شود:] «سلامت و امنیت بر تو باد، که از سعادتمندان هستی»؛

وَأَمَّآ إِن كَانَ مِنَ ٱلْمُكَذِّبِينَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٩٢﴾

wa-ammā in kāna mina l-mukadhibīna l-ḍālīna

اما اگر از تکذیب‌کنندگان گمراه [و در زمرۀ تیره‌بختان] باشد،

فَنُزُلٌ مِّنْ حَمِيمٍ ﴿٩٣﴾

fanuzulun min ḥamīmin

با آب جوشان [از او] پذیرایی می‌شود

وَتَصْلِيَةُ جَحِيمٍ ﴿٩٤﴾

wataṣliyatu jaḥīmin

و به [آتش] دوزخ در‌می‌آید.

إِنَّ هَـٰذَا لَهُوَ حَقُّ ٱلْيَقِينِ ﴿٩٥﴾

inna hādhā lahuwa ḥaqqu l-yaqīni

این [وعدۀ پاداش و عذاب،] یقیناً حقیقت دارد [و تردیدی در وقوع آن نیست].

فَسَبِّحْ بِٱسْمِ رَبِّكَ ٱلْعَظِيمِ ﴿٩٦﴾

fasabbiḥ bi-is'mi rabbika l-ʿaẓīmi

پس [ای پیامبر،] با [ذکرِ] نامِ پروردگار بزرگت [او را] تسبیح گوی.