الرحمن

عَلَّمَ ٱلْقُرْءَانَ ﴿٢﴾

ʿallama l-qur'āna

قرآن را آموزش داد؛

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ ﴿٣﴾

khalaqa l-insāna

انسان را آفرید؛

عَلَّمَهُ ٱلْبَيَانَ ﴿٤﴾

ʿallamahu l-bayāna

[و] به او سخن‌گفتن آموخت.

ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿٥﴾

al-shamsu wal-qamaru biḥus'bānin

خورشید و ماه، با حسابی منظم [و دقیق] در گردِشَند؛

وَٱلنَّجْمُ وَٱلشَّجَرُ يَسْجُدَانِ ﴿٦﴾

wal-najmu wal-shajaru yasjudāni

و گیاه و درخت [برایش] سجده می‌کنند.

وَٱلسَّمَآءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ ٱلْمِيزَانَ ﴿٧﴾

wal-samāa rafaʿahā wawaḍaʿa l-mīzāna

و آسمان را برافراشت و میزان [عدالت را در زمین] برقرار نمود.

أَلَّا تَطْغَوْا۟ فِى ٱلْمِيزَانِ ﴿٨﴾

allā taṭghaw fī l-mīzāni

[ای مردم، چنین کرد] تا در وزن و پیمانه، [به یکدیگر] ستم نکنید؛

وَأَقِيمُوا۟ ٱلْوَزْنَ بِٱلْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا۟ ٱلْمِيزَانَ ﴿٩﴾

wa-aqīmū l-wazna bil-qis'ṭi walā tukh'sirū l-mīzāna

و سنجش [حقوق دیگران] را به عدالت برآورد كنید و در سنجش [چیزی] مکاهید [و کم‌فروشی نکنید].

وَٱلْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿١٠﴾

wal-arḍa waḍaʿahā lil'anāmi

و زمین را براى [زندگى] انسان‌ها مقرر داشت،

فِيهَا فَـٰكِهَةٌ وَٱلنَّخْلُ ذَاتُ ٱلْأَكْمَامِ ﴿١١﴾

fīhā fākihatun wal-nakhlu dhātu l-akmāmi

که [انواع] میوه‌ها و نخل‌های خوشه‌دار در آن است.

وَٱلْحَبُّ ذُو ٱلْعَصْفِ وَٱلرَّيْحَانُ ﴿١٢﴾

wal-ḥabu dhū l-ʿaṣfi wal-rayḥānu

و [همچنین] حبوباتِ برگ‌دار و گیاهانِ خوشبو؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٣﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِن صَلْصَـٰلٍ كَٱلْفَخَّارِ ﴿١٤﴾

khalaqa l-insāna min ṣalṣālin kal-fakhāri

او انسان را از گِل خشکی همچون سفال آفرید؛

وَخَلَقَ ٱلْجَآنَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ ﴿١٥﴾

wakhalaqa l-jāna min mārijin min nārin

و جن را از شعله‌ای از آتش خلق کرد؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٦﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

رَبُّ ٱلْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ ٱلْمَغْرِبَيْنِ ﴿١٧﴾

rabbu l-mashriqayni warabbu l-maghribayni

[او] پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌هاست؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٨﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای گروه انس و جن] کدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را تکذیب می‌کنید؟

مَرَجَ ٱلْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ ﴿١٩﴾

maraja l-baḥrayni yaltaqiyāni

او دو دریا[ی شور و شیرین] را روان کرد تا [به یکدیگر] برسند؛

بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ ﴿٢٠﴾

baynahumā barzakhun lā yabghiyāni

[در عین حال،] مانعی میان آن دو است که با هم نمی‌آمیزند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢١﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

يَخْرُجُ مِنْهُمَا ٱللُّؤْلُؤُ وَٱلْمَرْجَانُ ﴿٢٢﴾

yakhruju min'humā l-lu'lu-u wal-marjānu

از آن دو [دریا] مروارید و مرجان به دست می‌آید؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٣﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

وَلَهُ ٱلْجَوَارِ ٱلْمُنشَـَٔاتُ فِى ٱلْبَحْرِ كَٱلْأَعْلَـٰمِ ﴿٢٤﴾

walahu l-jawāri l-munshaātu fī l-baḥri kal-aʿlāmi

کشتی‌های كوه‌پیكرِ بادبان‌برافراشته [و جاری] در دریا برای اوست؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٥﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ ﴿٢٦﴾

kullu man ʿalayhā fānin

هر چه روی زمین وجود دارد، فناپذیر است

وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو ٱلْجَلَـٰلِ وَٱلْإِكْرَامِ ﴿٢٧﴾

wayabqā wajhu rabbika dhū l-jalāli wal-ik'rāmi

و [تنها ذات جاوید و] روی پروردگار باشکوه و ارجمندت باقی خواهد ماند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٢٨﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

يَسْـَٔلُهُۥ مَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِى شَأْنٍ ﴿٢٩﴾

yasaluhu man fī l-samāwāti wal-arḍi kulla yawmin huwa fī shanin

[تمام] کسانی که در آسمان‌ها و زمین هستند از او درخواستِ نیاز می‌کنند و او هر روز [و هر لحظه] در کاری است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٠﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

سَنَفْرُغُ لَكُمْ أَيُّهَ ٱلثَّقَلَانِ ﴿٣١﴾

sanafrughu lakum ayyuha l-thaqalāni

ای گروه جن و انس، به زودی به حساب شما می‌پردازیم؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٢﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

يَـٰمَعْشَرَ ٱلْجِنِّ وَٱلْإِنسِ إِنِ ٱسْتَطَعْتُمْ أَن تَنفُذُوا۟ مِنْ أَقْطَارِ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ فَٱنفُذُوا۟ ۚ لَا تَنفُذُونَ إِلَّا بِسُلْطَـٰنٍ ﴿٣٣﴾

yāmaʿshara l-jini wal-insi ini is'taṭaʿtum an tanfudhū min aqṭāri l-samāwāti wal-arḍi fa-unfudhū lā tanfudhūna illā bisul'ṭānin

ای گروه جن و انس، اگر مى‌توانید از كرانه‌هاى آسمان و زمین گذر كنید [تا از مجازات الهی برهید]، پس بگذرید؛ قادر [به این کار] نخواهید بود، مگر با قدرت [و بَیّنه فراوان که شما آن را ندارید]؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٤﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

يُرْسَلُ عَلَيْكُمَا شُوَاظٌ مِّن نَّارٍ وَنُحَاسٌ فَلَا تَنتَصِرَانِ ﴿٣٥﴾

yur'salu ʿalaykumā shuwāẓun min nārin wanuḥāsun falā tantaṣirāni

شراره‌اى از آتش و مِس گداخته بر شما باریده مى‌شود كه [در برابر آن] قادر به دفاع [از خود] نیستید؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٦﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فَإِذَا ٱنشَقَّتِ ٱلسَّمَآءُ فَكَانَتْ وَرْدَةً كَٱلدِّهَانِ ﴿٣٧﴾

fa-idhā inshaqqati l-samāu fakānat wardatan kal-dihāni

آنگاه كه آسمان بشكافد و همچون روغن گداخته، سرخ‌فام گردد [قیامت آغاز خواهد شد].

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٣٨﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فَيَوْمَئِذٍ لَّا يُسْـَٔلُ عَن ذَنۢبِهِۦٓ إِنسٌ وَلَا جَآنٌّ ﴿٣٩﴾

fayawma-idhin lā yus'alu ʿan dhanbihi insun walā jānnun

آن روز، [به علت روشن‌بودن همۀ امور،] از انس و جن [دربارۀ گناهانشان] سؤال نخواهد شد؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٠﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

يُعْرَفُ ٱلْمُجْرِمُونَ بِسِيمَـٰهُمْ فَيُؤْخَذُ بِٱلنَّوَٰصِى وَٱلْأَقْدَامِ ﴿٤١﴾

yuʿ'rafu l-muj'rimūna bisīmāhum fayu'khadhu bil-nawāṣī wal-aqdāmi

گناهکاران از سيمايشان شناخته می‌شوند؛ آنگاه [آنان را] از موی پیشانی و پاهایشان می‌گیرند [و به دوزخ می‌اندازند]؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٢﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

هَـٰذِهِۦ جَهَنَّمُ ٱلَّتِى يُكَذِّبُ بِهَا ٱلْمُجْرِمُونَ ﴿٤٣﴾

hādhihi jahannamu allatī yukadhibu bihā l-muj'rimūna

این [همان] جهنمی است که گناهکاران انکارش می‌کردند؛

يَطُوفُونَ بَيْنَهَا وَبَيْنَ حَمِيمٍ ءَانٍ ﴿٤٤﴾

yaṭūfūna baynahā wabayna ḥamīmin ānin

[در آنجا] میان آتش و آب بی‌نهایت داغ در حركتند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٥﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

وَلِمَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ جَنَّتَانِ ﴿٤٦﴾

waliman khāfa maqāma rabbihi jannatāni

هر کس از ایستادن در پیشگاهِ پروردگارش [براى حساب] مى‌ترسد، دو باغ [در بهشت] دارد؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٧﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

ذَوَاتَآ أَفْنَانٍ ﴿٤٨﴾

dhawātā afnānin

[با درختانى] پر از شاخسارِ [تر و تازه و ثمردهنده]؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٤٩﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فِيهِمَا عَيْنَانِ تَجْرِيَانِ ﴿٥٠﴾

fīhimā ʿaynāni tajriyāni

در آن دو [باغ]، دو چشمه جاری است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥١﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فِيهِمَا مِن كُلِّ فَـٰكِهَةٍ زَوْجَانِ ﴿٥٢﴾

fīhimā min kulli fākihatin zawjāni

در آن دو [باغ]، از هر میوه‌ای دو نوع وجود دارد؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٣﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ فُرُشٍۭ بَطَآئِنُهَا مِنْ إِسْتَبْرَقٍ ۚ وَجَنَى ٱلْجَنَّتَيْنِ دَانٍ ﴿٥٤﴾

muttakiīna ʿalā furushin baṭāinuhā min is'tabraqin wajanā l-janatayni dānin

[بهشتیان] بر بسترهایی كه آسترش از دیباى ضخیم است تكیه می‌زنند و میوه‌هاى آن باغ‌ها در دسترسشان است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٥﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فِيهِنَّ قَـٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَآنٌّ ﴿٥٦﴾

fīhinna qāṣirātu l-ṭarfi lam yaṭmith'hunna insun qablahum walā jānnun

در آن باغ‌ها، حوریانی هستند که تنها [به شوهران خود] نظر دارند [و فقط به آنها عشق می‌ورزند]، و دستِ احدى از انس و جن قبلاً به آنان نرسیده است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٧﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

كَأَنَّهُنَّ ٱلْيَاقُوتُ وَٱلْمَرْجَانُ ﴿٥٨﴾

ka-annahunna l-yāqūtu wal-marjānu

گویی آن حوریان، یاقوت و مرجانند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٥٩﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

هَلْ جَزَآءُ ٱلْإِحْسَـٰنِ إِلَّا ٱلْإِحْسَـٰنُ ﴿٦٠﴾

hal jazāu l-iḥ'sāni illā l-iḥ'sānu

آیا پاداشِ نیکی جز نیکی است؟

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦١﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

وَمِن دُونِهِمَا جَنَّتَانِ ﴿٦٢﴾

wamin dūnihimā jannatāni

در کنار آن باغ‌ها، دو باغ [بهشتیِ] دیگر است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٣﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

مُدْهَآمَّتَانِ ﴿٦٤﴾

mud'hāmmatāni

[آن دو باغ] كه [درختانش] در نهایت سبزى [و خرمى] است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٥﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فِيهِمَا عَيْنَانِ نَضَّاخَتَانِ ﴿٦٦﴾

fīhimā ʿaynāni naḍḍākhatāni

در آن دو [باغ بهشتی،] دو چشمۀ همیشه جوشان جاری است.

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٧﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فِيهِمَا فَـٰكِهَةٌ وَنَخْلٌ وَرُمَّانٌ ﴿٦٨﴾

fīhimā fākihatun wanakhlun warummānun

و در آنها [درختان] میوه و درختان خرما و انار هست؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٦٩﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

فِيهِنَّ خَيْرَٰتٌ حِسَانٌ ﴿٧٠﴾

fīhinna khayrātun ḥisānun

در میان آن باغ‌ها، زنان نیک‌سیرت و نیکوروی، حضور دارند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧١﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

حُورٌ مَّقْصُورَٰتٌ فِى ٱلْخِيَامِ ﴿٧٢﴾

ḥūrun maqṣūrātun fī l-khiyāmi

حوریانی که در خیمه‌های بهشتی [از چشم بیگانگان] مستورند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٣﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنسٌ قَبْلَهُمْ وَلَا جَآنٌّ ﴿٧٤﴾

lam yaṭmith'hunna insun qablahum walā jānnun

[دوشیزگانی که] دست هیچ انس و جنی قبلاً به آنان نرسیده است؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٥﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

مُتَّكِـِٔينَ عَلَىٰ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَعَبْقَرِىٍّ حِسَانٍ ﴿٧٦﴾

muttakiīna ʿalā rafrafin khuḍ'rin waʿabqariyyin ḥisānin

[بهشتیان] بر بالشت‌های سبز و بسترهایى نفیس و زیبا آرمیده‌اند؛

فَبِأَىِّ ءَالَآءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿٧٧﴾

fabi-ayyi ālāi rabbikumā tukadhibāni

پس [ای جن و انس] كدام یک از نعمت‌های پروردگارتان را انكار مى‌كنید؟

تَبَـٰرَكَ ٱسْمُ رَبِّكَ ذِى ٱلْجَلَـٰلِ وَٱلْإِكْرَامِ ﴿٧٨﴾

tabāraka us'mu rabbika dhī l-jalāli wal-ik'rāmi

نامِ پروردگارِ باشکوه و ارجمند تو، بابرکت و فرخنده است.