الهمزة

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًا وَعَدَّدَهُۥ ﴿٢﴾

alladhī jamaʿa mālan waʿaddadahu

[همان] کسی که مال فراونی گرد می‌آورد و آن را بارها می‌شمارد.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ﴿٣﴾

yaḥsabu anna mālahu akhladahu

گمان می‌کند که مالَش او را جاودانه می‌سازد.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ﴿٤﴾

kallā layunbadhanna fī l-ḥuṭamati

هرگز چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ قطعاً در آتشِ درهم‌کوبنده انداخته خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ﴿٥﴾

wamā adrāka mā l-ḥuṭamatu

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی که آتشِ درهم‌کوبنده چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ﴿٦﴾

nāru l-lahi l-mūqadatu

آتش برافروختۀ الهی است؛

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ﴿٧﴾

allatī taṭṭaliʿu ʿalā l-afidati

[آتشی] که بر دل‌ها چیره می‌گردد [و می‌سوزانَد].

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌ ﴿٨﴾

innahā ʿalayhim mu'ṣadatun

بی‌گمان، آن [آتش] بر آنان بسته شده [و از هر سو محاصره‌شان کرده] است.

فِى عَمَدٍ مُّمَدَّدَةٍۭ ﴿٩﴾

fī ʿamadin mumaddadatin

[افروخته] در ستون‌های بلند است.