القارعة

مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٢﴾

mā l-qāriʿatu

[آن] فروکوبنده چیست؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿٣﴾

wamā adrāka mā l-qāriʿatu

و تو چه ‌دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ ﴿٤﴾

yawma yakūnu l-nāsu kal-farāshi l-mabthūthi

روزی‌ که مردم مانند پروانه‌های پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ ﴿٥﴾

watakūnu l-jibālu kal-ʿih'ni l-manfūshi

و کوه‌ها مانند پشم رنگینِ حلاجی‌شده خواهند شد.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٦﴾

fa-ammā man thaqulat mawāzīnuhu

و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،

فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ ﴿٧﴾

fahuwa fī ʿīshatin rāḍiyatin

[در بهشت،] در زندگی رضایت‌بخشی خواهد بود.

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿٨﴾

wa-ammā man khaffat mawāzīnuhu

و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌ ﴿٩﴾

fa-ummuhu hāwiyatun

[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ ﴿١٠﴾

wamā adrāka mā hiyah

و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟

نَارٌ حَامِيَةٌۢ ﴿١١﴾

nārun ḥāmiyatun

آتشی است سوزان [و شعله‌ور].