Al-'Alaq

خَلَقَ ٱلْإِنسَـٰنَ مِنْ عَلَقٍ ﴿٢﴾

khalaqa l-insāna min ʿalaqin

O, insanı bir kan pıhtısından yarattı.

ٱقْرَأْ وَرَبُّكَ ٱلْأَكْرَمُ ﴿٣﴾

iq'ra warabbuka l-akramu

Oku! Senin Rabbin, en cömert olandır.

ٱلَّذِى عَلَّمَ بِٱلْقَلَمِ ﴿٤﴾

alladhī ʿallama bil-qalami

Ki O, kalem ile öğretmiştir.

عَلَّمَ ٱلْإِنسَـٰنَ مَا لَمْ يَعْلَمْ ﴿٥﴾

ʿallama l-insāna mā lam yaʿlam

İnsana bilmediği şeyleri öğretti.

كَلَّآ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَيَطْغَىٰٓ ﴿٦﴾

kallā inna l-insāna layaṭghā

Hayır! İnsan gerçekten azgınlık eder.

أَن رَّءَاهُ ٱسْتَغْنَىٰٓ ﴿٧﴾

an raāhu is'taghnā

Kendini müstağni/ihtiyacı yok gördü diye.

إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ ٱلرُّجْعَىٰٓ ﴿٨﴾

inna ilā rabbika l-ruj'ʿā

Şüphesiz dönüş yalnızca Rabbine olacaktır.

أَرَءَيْتَ ٱلَّذِى يَنْهَىٰ ﴿٩﴾

ara-ayta alladhī yanhā

Sen, o engel olanı gördün mü?

عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰٓ ﴿١٠﴾

ʿabdan idhā ṣallā

Bir kulu namaz kıldığı vakit.

أَرَءَيْتَ إِن كَانَ عَلَى ٱلْهُدَىٰٓ ﴿١١﴾

ara-ayta in kāna ʿalā l-hudā

Ne dersin o (Peygamber) doğru yolda ise.

أَوْ أَمَرَ بِٱلتَّقْوَىٰٓ ﴿١٢﴾

aw amara bil-taqwā

Yahut takvayı emrettiyse.

أَرَءَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿١٣﴾

ara-ayta in kadhaba watawallā

Gördün mü? Ya o (engel olan) yalanladı ve yüz çevirdiyse!

أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ ٱللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾

alam yaʿlam bi-anna l-laha yarā

O Allah’ın, her şeyi gördüğünü bilmiyor mu?

كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًۢا بِٱلنَّاصِيَةِ ﴿١٥﴾

kallā la-in lam yantahi lanasfaʿan bil-nāṣiyati

Hayır! Eğer son vermezse, elbette perçeminden yakalayıp sürükleriz.

نَاصِيَةٍ كَـٰذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿١٦﴾

nāṣiyatin kādhibatin khāṭi-atin

Yalancı, günahkâr perçeminden.

فَلْيَدْعُ نَادِيَهُۥ ﴿١٧﴾

falyadʿu nādiyahu

Haydi! O meclisini /Taraftarlarını çağırsın.

سَنَدْعُ ٱلزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾

sanadʿu l-zabāniyata

Biz de Zebanileri çağıracağız.

كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَٱسْجُدْ وَٱقْتَرِب ۩ ﴿١٩﴾

kallā lā tuṭiʿ'hu wa-us'jud wa-iq'tarib

Hayır ona itaat etme! Allah’a secde et ve (yalnızca) O’na yaklaş.