'Abasa

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿٢﴾

an jāahu l-aʿmā

Kendisine o âmâ geldi diye.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿٣﴾

wamā yud'rīka laʿallahu yazzakkā

Ne bilirsin belki o temizlenecekti.

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿٤﴾

aw yadhakkaru fatanfaʿahu l-dhik'rā

Yahut öğüt alacaktı da bu öğüt ona fayda verecekti.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿٥﴾

ammā mani is'taghnā

Kendini muhtaç hissetmeyene gelince;

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿٦﴾

fa-anta lahu taṣaddā

Sen, ona yöneliyorsun.

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿٧﴾

wamā ʿalayka allā yazzakkā

(İstemiyorsa) arınmamasından sen sorumlu değilsin!

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿٨﴾

wa-ammā man jāaka yasʿā

Fakat koşup sana gelen kimse;

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿٩﴾

wahuwa yakhshā

(Allah'tan) korkuğu halde;

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿١٠﴾

fa-anta ʿanhu talahhā

Sen onu bırakıp oyalanıyorsun.

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌ ﴿١١﴾

kallā innahā tadhkiratun

Hayır. Bu ancak bir öğüttür.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿١٢﴾

faman shāa dhakarahu

Artık dileyen kimse ondan öğüt alır.

فِى صُحُفٍ مُّكَرَّمَةٍ ﴿١٣﴾

fī ṣuḥufin mukarramatin

(O) şerefli sahifelerdedir.

مَّرْفُوعَةٍ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿١٤﴾

marfūʿatin muṭahharatin

Yüce ve tertemiz olan.

بِأَيْدِى سَفَرَةٍ ﴿١٥﴾

bi-aydī safaratin

Kâtiplerin ellerinde.

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍ ﴿١٦﴾

kirāmin bararatin

Değerli ve itaatkâr olan (Meleklerin).

قُتِلَ ٱلْإِنسَـٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿١٧﴾

qutila l-insānu mā akfarahu

Kahrolası (inkârcı) insan! Ne nankördür o!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿١٨﴾

min ayyi shayin khalaqahu

Allah, onu hangi şeyden yarattı?

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿١٩﴾

min nuṭ'fatin khalaqahu faqaddarahu

Bir nutfeden yarattı ve belli bir şekle soktu.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿٢٠﴾

thumma l-sabīla yassarahu

Sonra da ona yolu kolaylaştırdı.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿٢١﴾

thumma amātahu fa-aqbarahu

Sonra da onu öldürüp kabre koydu.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿٢٢﴾

thumma idhā shāa ansharahu

Sonra dilediği zaman onu yeniden diriltir.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿٢٣﴾

kallā lammā yaqḍi mā amarahu

Hayır. O (Rabbinin) kendisine emrettiğini yerine getirmedi.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَـٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿٢٤﴾

falyanẓuri l-insānu ilā ṭaʿāmihi

İnsan yiyeceğine bir baksın.

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّا ﴿٢٥﴾

annā ṣababnā l-māa ṣabban

Şüphesiz biz suyu/yağmuru döktükçe döktük.

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّا ﴿٢٦﴾

thumma shaqaqnā l-arḍa shaqqan

Sonra toprağı iyiden iyiye yardık!

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّا ﴿٢٧﴾

fa-anbatnā fīhā ḥabban

Ve orada taneler bitirdik.

وَعِنَبًا وَقَضْبًا ﴿٢٨﴾

waʿinaban waqaḍban

Üzümler ve yoncalar,

وَزَيْتُونًا وَنَخْلًا ﴿٢٩﴾

wazaytūnan wanakhlan

Zeytinler ve hurmalar,

وَحَدَآئِقَ غُلْبًا ﴿٣٠﴾

waḥadāiqa ghul'ban

Sık ağaçlı bahçeler,

وَفَـٰكِهَةً وَأَبًّا ﴿٣١﴾

wafākihatan wa-abban

Meyveler ve otlaklar,

مَّتَـٰعًا لَّكُمْ وَلِأَنْعَـٰمِكُمْ ﴿٣٢﴾

matāʿan lakum wali-anʿāmikum

Sizin ve hayvanlarınızın yararlanması için,

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿٣٣﴾

fa-idhā jāati l-ṣākhatu

Kulakları sağır eden o ses geldiğinde,

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿٣٤﴾

yawma yafirru l-maru min akhīhi

O gün kişi kardeşinden kaçar.

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿٣٥﴾

wa-ummihi wa-abīhi

Anasından ve babasından,

وَصَـٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿٣٦﴾

waṣāḥibatihi wabanīhi

Eşinden ve evladından,

لِكُلِّ ٱمْرِئٍ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍ شَأْنٌ يُغْنِيهِ ﴿٣٧﴾

likulli im'ri-in min'hum yawma-idhin shanun yugh'nīhi

O gün herkes için kendine yetecek bir işi vardır.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ مُّسْفِرَةٌ ﴿٣٨﴾

wujūhun yawma-idhin mus'firatun

O gün birtakım yüzler vardır ki pırıl pırıl parlarlar.

ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ ﴿٣٩﴾

ḍāḥikatun mus'tabshiratun

Güleç ve neşelidir.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌ ﴿٤٠﴾

wawujūhun yawma-idhin ʿalayhā ghabaratun

Öyle yüzler de var ki o gün üzerini toz kaplamıştır.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿٤١﴾

tarhaquhā qataratun

Onları bir siyahlık bürür.

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿٤٢﴾

ulāika humu l-kafaratu l-fajaratu

İşte onlar kâfirler, facirlerdir.