Al-Qiyamah

وَلَآ أُقْسِمُ بِٱلنَّفْسِ ٱللَّوَّامَةِ ﴿٢﴾

walā uq'simu bil-nafsi l-lawāmati

Sürekli kendini kınayan nefse yemin ederim.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُۥ ﴿٣﴾

ayaḥsabu l-insānu allan najmaʿa ʿiẓāmahu

İnsan biz onun kemiklerini asla toplayıp, bir araya getirmeyeceğimizi mi zanneder?

بَلَىٰ قَـٰدِرِينَ عَلَىٰٓ أَن نُّسَوِّىَ بَنَانَهُۥ ﴿٤﴾

balā qādirīna ʿalā an nusawwiya banānahu

Aksine onun parmak uçlarını bile yaratıp düzenlemeye gücümüz yeter.

بَلْ يُرِيدُ ٱلْإِنسَـٰنُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُۥ ﴿٥﴾

bal yurīdu l-insānu liyafjura amāmahu

Ancak insan, önündeki (ahireti inkar ederek) fücurla (günah işlemek) ister.

يَسْـَٔلُ أَيَّانَ يَوْمُ ٱلْقِيَـٰمَةِ ﴿٦﴾

yasalu ayyāna yawmu l-qiyāmati

"Kıyamet günü ne zaman?" diye sorar.

فَإِذَا بَرِقَ ٱلْبَصَرُ ﴿٧﴾

fa-idhā bariqa l-baṣaru

Göz dehşetle kamaştığı zaman.

وَخَسَفَ ٱلْقَمَرُ ﴿٨﴾

wakhasafa l-qamaru

Ay tutulduğu zaman.

وَجُمِعَ ٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ﴿٩﴾

wajumiʿa l-shamsu wal-qamaru

Güneş ve Ay bir araya getirildiği zaman.

يَقُولُ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ ٱلْمَفَرُّ ﴿١٠﴾

yaqūlu l-insānu yawma-idhin ayna l-mafaru

(O gün) insan: "Bugün kaçacak yer nerede?" der.

كَلَّا لَا وَزَرَ ﴿١١﴾

kallā lā wazara

Hayır! Hiçbir sığınacak yer yoktur.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمُسْتَقَرُّ ﴿١٢﴾

ilā rabbika yawma-idhin l-mus'taqaru

O gün varıp durulacak yer Rabbinin huzurudur.

يُنَبَّؤُا۟ ٱلْإِنسَـٰنُ يَوْمَئِذٍۭ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿١٣﴾

yunabba-u l-insānu yawma-idhin bimā qaddama wa-akhara

O günde insana önden yolladığı şeyler ile geride bıraktığı şeyler haber verilir.

بَلِ ٱلْإِنسَـٰنُ عَلَىٰ نَفْسِهِۦ بَصِيرَةٌ ﴿١٤﴾

bali l-insānu ʿalā nafsihi baṣīratun

Doğrusu insan, kendi aleyhine bir şahittir.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُۥ ﴿١٥﴾

walaw alqā maʿādhīrahu

İsterse bütün mazeretlerini ortaya döksün.

لَا تُحَرِّكْ بِهِۦ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِۦٓ ﴿١٦﴾

lā tuḥarrik bihi lisānaka litaʿjala bihi

(Ey Muhammed!) Onu (vahyi) çarçabuk almak için dilini kımıldatma.

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُۥ وَقُرْءَانَهُۥ ﴿١٧﴾

inna ʿalaynā jamʿahu waqur'ānahu

Şüphesiz onu toplamak (senin kalbine yerleştirmek) ve onu okutmak bize aittir.

فَإِذَا قَرَأْنَـٰهُ فَٱتَّبِعْ قُرْءَانَهُۥ ﴿١٨﴾

fa-idhā qaranāhu fa-ittabiʿ qur'ānahu

O halde, biz onu okuduğumuz zaman onun okunuşuna uy.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُۥ ﴿١٩﴾

thumma inna ʿalaynā bayānahu

Sonra onu açıklamak yine bize aittir.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ ٱلْعَاجِلَةَ ﴿٢٠﴾

kallā bal tuḥibbūna l-ʿājilata

Hayır! Siz, acil olanı/dünyayı seviyorsunuz.

وَتَذَرُونَ ٱلْـَٔاخِرَةَ ﴿٢١﴾

watadharūna l-ākhirata

Ahireti ise bırakıyorsunuz.

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ ﴿٢٢﴾

wujūhun yawma-idhin nāḍiratun

Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır.

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿٢٣﴾

ilā rabbihā nāẓiratun

Rabbine bakar.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍۭ بَاسِرَةٌ ﴿٢٤﴾

wawujūhun yawma-idhin bāsiratun

O gün birtakım yüzler de asıktır.

تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ﴿٢٥﴾

taẓunnu an yuf'ʿala bihā fāqiratun

Bel kemiklerini kıran bir felakete uğratılacaklarını anlarlar.

كَلَّآ إِذَا بَلَغَتِ ٱلتَّرَاقِىَ ﴿٢٦﴾

kallā idhā balaghati l-tarāqiya

Hayır! Can, köprücük kemiğine dayandığı zaman.

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ ﴿٢٧﴾

waqīla man rāqin

Hayır! Can boğaza dayandığı zaman.

وَظَنَّ أَنَّهُ ٱلْفِرَاقُ ﴿٢٨﴾

waẓanna annahu l-firāqu

Anlar ki, bu bir ayrılış.

وَٱلْتَفَّتِ ٱلسَّاقُ بِٱلسَّاقِ ﴿٢٩﴾

wal-tafati l-sāqu bil-sāqi

Ayakları birbirine dolaştığında.

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ ٱلْمَسَاقُ ﴿٣٠﴾

ilā rabbika yawma-idhin l-masāqu

O gün varacakları yer, yalnız Rabbinin huzurudur.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ ﴿٣١﴾

falā ṣaddaqa walā ṣallā

Tasdik etmemiş ve namaz kılmamıştı.

وَلَـٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿٣٢﴾

walākin kadhaba watawallā

Fakat yalanlamış ve yüz çevirmiş.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰٓ أَهْلِهِۦ يَتَمَطَّىٰٓ ﴿٣٣﴾

thumma dhahaba ilā ahlihi yatamaṭṭā

Sonra da çalım satarak ailesine gitmişti.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ ﴿٣٤﴾

awlā laka fa-awlā

“Bu azap sana layıktır, layık!"

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰٓ ﴿٣٥﴾

thumma awlā laka fa-awlā

"Evet! Layıktır sana, layık!” denilecek.

أَيَحْسَبُ ٱلْإِنسَـٰنُ أَن يُتْرَكَ سُدًى ﴿٣٦﴾

ayaḥsabu l-insānu an yut'raka sudan

Yoksa insan, başı boş bırakılacağını mı sanıyor?

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِىٍّ يُمْنَىٰ ﴿٣٧﴾

alam yaku nuṭ'fatan min maniyyin yum'nā

O akıtılan meniden bir nutfe değil miydi?

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ ﴿٣٨﴾

thumma kāna ʿalaqatan fakhalaqa fasawwā

Sonra alaka olmuş, Allah onu yaratmış ve düzenlemişti.

فَجَعَلَ مِنْهُ ٱلزَّوْجَيْنِ ٱلذَّكَرَ وَٱلْأُنثَىٰٓ ﴿٣٩﴾

fajaʿala min'hu l-zawjayni l-dhakara wal-unthā

Ondan da iki eşi, erkek ve dişiyi var etmişti.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَـٰدِرٍ عَلَىٰٓ أَن يُحْـِۧىَ ٱلْمَوْتَىٰ ﴿٤٠﴾

alaysa dhālika biqādirin ʿalā an yuḥ'yiya l-mawtā

Bunu yapanın ölüleri diriltmeye gücü yetmez mi?