Ash-Shu'ara

تِلْكَ ءَايَـٰتُ ٱلْكِتَـٰبِ ٱلْمُبِينِ ﴿٢﴾

til'ka āyātu l-kitābi l-mubīni

Bunlar apaçık kitabın ayetleridir.

لَعَلَّكَ بَـٰخِعٌ نَّفْسَكَ أَلَّا يَكُونُوا۟ مُؤْمِنِينَ ﴿٣﴾

laʿallaka bākhiʿun nafsaka allā yakūnū mu'minīna

(Ey Muhammed!) İman etmiyorlar diye adeta kendini helâk edeceksin!

إِن نَّشَأْ نُنَزِّلْ عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ ءَايَةً فَظَلَّتْ أَعْنَـٰقُهُمْ لَهَا خَـٰضِعِينَ ﴿٤﴾

in nasha nunazzil ʿalayhim mina l-samāi āyatan faẓallat aʿnāquhum lahā khāḍiʿīna

Dilersek, üzerlerine gökten bir ayet/mucize indiririz de boyunları öne eğilip kalır.

وَمَا يَأْتِيهِم مِّن ذِكْرٍ مِّنَ ٱلرَّحْمَـٰنِ مُحْدَثٍ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهُ مُعْرِضِينَ ﴿٥﴾

wamā yatīhim min dhik'rin mina l-raḥmāni muḥ'dathin illā kānū ʿanhu muʿ'riḍīna

Rahman’dan kendilerine gelen her yeni öğütten mutlaka yüz çevirirler.

فَقَدْ كَذَّبُوا۟ فَسَيَأْتِيهِمْ أَنۢبَـٰٓؤُا۟ مَا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ ﴿٦﴾

faqad kadhabū fasayatīhim anbāu mā kānū bihi yastahziūna

Onlar (Allah’ın ayetlerini) yalanladılar. Fakat alay edegeldikleri şeylerin haberleri başlarına gelecek.

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلْأَرْضِ كَمْ أَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ زَوْجٍ كَرِيمٍ ﴿٧﴾

awalam yaraw ilā l-arḍi kam anbatnā fīhā min kulli zawjin karīmin

Yeryüzüne bakmazlar mı ki biz orada her güzel çiftten nice bitkiler bitirdik.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿٨﴾

inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Şüphesiz bunlarda (Allah’ın varlığına) bir delil vardır, ancak onların çoğu iman etmezler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿٩﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Muhakkak Rabbin Azîz, Rahîm'dir.

وَإِذْ نَادَىٰ رَبُّكَ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱئْتِ ٱلْقَوْمَ ٱلظَّـٰلِمِينَ ﴿١٠﴾

wa-idh nādā rabbuka mūsā ani i'ti l-qawma l-ẓālimīna

Hani Rabbin, Musa’ya: "Zalim kavme git!" diye seslenmişti.

قَوْمَ فِرْعَوْنَ ۚ أَلَا يَتَّقُونَ ﴿١١﴾

qawma fir'ʿawna alā yattaqūna

Firavun’un kavmine. Onlar hâlâ sakınmayacaklar mı?

قَالَ رَبِّ إِنِّىٓ أَخَافُ أَن يُكَذِّبُونِ ﴿١٢﴾

qāla rabbi innī akhāfu an yukadhibūni

Musa, şöyle dedi: “Ey Rabbim! Muhakkak ki ben, beni yalanlamalarından korkuyorum.”

وَيَضِيقُ صَدْرِى وَلَا يَنطَلِقُ لِسَانِى فَأَرْسِلْ إِلَىٰ هَـٰرُونَ ﴿١٣﴾

wayaḍīqu ṣadrī walā yanṭaliqu lisānī fa-arsil ilā hārūna

“Ve göğsüm daralır, dilim çözülmez; bunun için Harun’a da (vahiy) gönder.

وَلَهُمْ عَلَىَّ ذَنۢبٌ فَأَخَافُ أَن يَقْتُلُونِ ﴿١٤﴾

walahum ʿalayya dhanbun fa-akhāfu an yaqtulūni

“Bir de onların benim aleyhimde bir suç (davaları) var. Dolayısıyla beni öldürmelerinden korkuyorum.”

قَالَ كَلَّا ۖ فَٱذْهَبَا بِـَٔايَـٰتِنَآ ۖ إِنَّا مَعَكُم مُّسْتَمِعُونَ ﴿١٥﴾

qāla kallā fa-idh'habā biāyātinā innā maʿakum mus'tamiʿūna

Allah dedi ki: “Hayır, korkma! İkiniz ayetlerimizle gidin. Muhakkak biz sizinle birlikteyiz, işitenleriz.”

فَأْتِيَا فِرْعَوْنَ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولُ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٦﴾

fatiyā fir'ʿawna faqūlā innā rasūlu rabbi l-ʿālamīna

İkiniz Firavun’a gidin ve deyin ki: "Gerçekten biz âlemlerin Rabbinin rasulleriyiz."

أَنْ أَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿١٧﴾

an arsil maʿanā banī is'rāīla

İsrailoğulları'nı bizimle beraber gönder.

قَالَ أَلَمْ نُرَبِّكَ فِينَا وَلِيدًا وَلَبِثْتَ فِينَا مِنْ عُمُرِكَ سِنِينَ ﴿١٨﴾

qāla alam nurabbika fīnā walīdan walabith'ta fīnā min ʿumurika sinīna

Firavun, şöyle dedi: “Seni biz küçük bir çocuk olarak alıp aramızda büyütüp, yetiştirmedik mi? Sen ömrünün nice yıllarını aramızda geçirdin.”

وَفَعَلْتَ فَعْلَتَكَ ٱلَّتِى فَعَلْتَ وَأَنتَ مِنَ ٱلْكَـٰفِرِينَ ﴿١٩﴾

wafaʿalta faʿlataka allatī faʿalta wa-anta mina l-kāfirīna

“(Böyle iken) sen o yaptığın işi yaptın (adam öldürdün). Sen nankörlerdensin.”

قَالَ فَعَلْتُهَآ إِذًا وَأَنَا۠ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٢٠﴾

qāla faʿaltuhā idhan wa-anā mina l-ḍālīna

Musa, şöyle dedi: “Ben onu yaptığım zaman ne yaptığını bilmezlerdendim.”

فَفَرَرْتُ مِنكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ فَوَهَبَ لِى رَبِّى حُكْمًا وَجَعَلَنِى مِنَ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿٢١﴾

fafarartu minkum lammā khif'tukum fawahaba lī rabbī ḥuk'man wajaʿalanī mina l-mur'salīna

“Sizden korktuğum için de hemen aranızdan kaçtım. Derken, Rabbim bana hüküm ve hikmet bahşetti de beni peygamberlerden kıldı.”

وَتِلْكَ نِعْمَةٌ تَمُنُّهَا عَلَىَّ أَنْ عَبَّدتَّ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿٢٢﴾

watil'ka niʿ'matun tamunnuhā ʿalayya an ʿabbadtta banī is'rāīla

"Benim başıma o nimeti kakmaktasın. (Halbuki) Sen İsariloğullarını kendine köle edindin."

قَالَ فِرْعَوْنُ وَمَا رَبُّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٢٣﴾

qāla fir'ʿawnu wamā rabbu l-ʿālamīna

Firavun: “Alemlerin Rabbi de nedir?” dedi.

قَالَ رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُم مُّوقِنِينَ ﴿٢٤﴾

qāla rabbu l-samāwāti wal-arḍi wamā baynahumā in kuntum mūqinīna

Dedi ki: “Eğer yakin sahibi iseniz, (biliniz ki) O, göklerin, yerin ve ikisi arasında bulunan her şeyin Rabbidir.”

قَالَ لِمَنْ حَوْلَهُۥٓ أَلَا تَسْتَمِعُونَ ﴿٢٥﴾

qāla liman ḥawlahu alā tastamiʿūna

(Firavun) Etrafında bulunanlara: “İşitmiyor musunuz” dedi.

قَالَ رَبُّكُمْ وَرَبُّ ءَابَآئِكُمُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿٢٦﴾

qāla rabbukum warabbu ābāikumu l-awalīna

Musa: “O; sizin de Rabbiniz, geçmiş atalarınızın da Rabbidir.” dedi.

قَالَ إِنَّ رَسُولَكُمُ ٱلَّذِىٓ أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ لَمَجْنُونٌ ﴿٢٧﴾

qāla inna rasūlakumu alladhī ur'sila ilaykum lamajnūnun

(Firavun): “Size gönderilen bu elçiniz mutlaka delidir” dedi.

قَالَ رَبُّ ٱلْمَشْرِقِ وَٱلْمَغْرِبِ وَمَا بَيْنَهُمَآ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ ﴿٢٨﴾

qāla rabbu l-mashriqi wal-maghribi wamā baynahumā in kuntum taʿqilūna

(Musa): “Doğunun, batının ve onların etrafında olanların Rabbidir. Eğer akıl ederseniz” dedi.

قَالَ لَئِنِ ٱتَّخَذْتَ إِلَـٰهًا غَيْرِى لَأَجْعَلَنَّكَ مِنَ ٱلْمَسْجُونِينَ ﴿٢٩﴾

qāla la-ini ittakhadhta ilāhan ghayrī la-ajʿalannaka mina l-masjūnīna

“Eğer benden başka ilâh edinirsen elbette seni zindana atılanlar arasına katarım” dedi.

قَالَ أَوَلَوْ جِئْتُكَ بِشَىْءٍ مُّبِينٍ ﴿٣٠﴾

qāla awalaw ji'tuka bishayin mubīnin

Musa: “Sana apaçık bir delil getirmiş olsam da mı?” dedi.

قَالَ فَأْتِ بِهِۦٓ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿٣١﴾

qāla fati bihi in kunta mina l-ṣādiqīna

Firavun: “Doğru söyleyenlerden isen haydi getir onu!” dedi.

فَأَلْقَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ ثُعْبَانٌ مُّبِينٌ ﴿٣٢﴾

fa-alqā ʿaṣāhu fa-idhā hiya thuʿ'bānun mubīnun

(Musa) bunun üzerine asasını bıraktı. O da hemen apaçık bir yılan oluverdi.

وَنَزَعَ يَدَهُۥ فَإِذَا هِىَ بَيْضَآءُ لِلنَّـٰظِرِينَ ﴿٣٣﴾

wanazaʿa yadahu fa-idhā hiya bayḍāu lilnnāẓirīna

Elini koynundan çıkardı. Bir de ne görsünler, bakanlara bembeyaz olmuş.

قَالَ لِلْمَلَإِ حَوْلَهُۥٓ إِنَّ هَـٰذَا لَسَـٰحِرٌ عَلِيمٌ ﴿٣٤﴾

qāla lil'mala-i ḥawlahu inna hādhā lasāḥirun ʿalīmun

Firavun, çevresindeki ileri gelenlere: “Şüphesiz bu, bilgin bir sihirbazdır.” dedi.

يُرِيدُ أَن يُخْرِجَكُم مِّنْ أَرْضِكُم بِسِحْرِهِۦ فَمَاذَا تَأْمُرُونَ ﴿٣٥﴾

yurīdu an yukh'rijakum min arḍikum bisiḥ'rihi famādhā tamurūna

“Sizi sihri ile yerinizden çıkarmak istiyor; ya siz ne buyurursunuz?”

قَالُوٓا۟ أَرْجِهْ وَأَخَاهُ وَٱبْعَثْ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَـٰشِرِينَ ﴿٣٦﴾

qālū arjih wa-akhāhu wa-ib'ʿath fī l-madāini ḥāshirīna

Dediler ki: "Onu ve kardeşini alıkoy. Şehirlere de toplayıcı adamlar gönder.''

يَأْتُوكَ بِكُلِّ سَحَّارٍ عَلِيمٍ ﴿٣٧﴾

yatūka bikulli saḥḥārin ʿalīmin

“Sana bütün usta sihirbazları getirsinler.”

فَجُمِعَ ٱلسَّحَرَةُ لِمِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿٣٨﴾

fajumiʿa l-saḥaratu limīqāti yawmin maʿlūmin

Böylece sihirbazlar, belli bir günün belirlenen bir vaktinde bir araya getirildiler.

وَقِيلَ لِلنَّاسِ هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ ﴿٣٩﴾

waqīla lilnnāsi hal antum muj'tamiʿūna

İnsanlara da; “Siz de toplanır mısınız?” denildi.

لَعَلَّنَا نَتَّبِعُ ٱلسَّحَرَةَ إِن كَانُوا۟ هُمُ ٱلْغَـٰلِبِينَ ﴿٤٠﴾

laʿallanā nattabiʿu l-saḥarata in kānū humu l-ghālibīna

“Umarız ki sihirbazlar galip gelirlerse biz de onlara uyarız.”

فَلَمَّا جَآءَ ٱلسَّحَرَةُ قَالُوا۟ لِفِرْعَوْنَ أَئِنَّ لَنَا لَأَجْرًا إِن كُنَّا نَحْنُ ٱلْغَـٰلِبِينَ ﴿٤١﴾

falammā jāa l-saḥaratu qālū lifir'ʿawna a-inna lanā la-ajran in kunnā naḥnu l-ghālibīna

Sihirbazlar gelince, Firavun’a: “Eğer biz üstün gelirsek, gerçekten bize bir mükâfat var mı?” dediler.

قَالَ نَعَمْ وَإِنَّكُمْ إِذًا لَّمِنَ ٱلْمُقَرَّبِينَ ﴿٤٢﴾

qāla naʿam wa-innakum idhan lamina l-muqarabīna

Firavun: “Evet! Hem o takdirde mutlaka bana yakın kimselerden olacaksınız.” dedi.

قَالَ لَهُم مُّوسَىٰٓ أَلْقُوا۟ مَآ أَنتُم مُّلْقُونَ ﴿٤٣﴾

qāla lahum mūsā alqū mā antum mul'qūna

Musa onlara: “Hadi ortaya atacağınız şeyi atın!” dedi.

فَأَلْقَوْا۟ حِبَالَهُمْ وَعِصِيَّهُمْ وَقَالُوا۟ بِعِزَّةِ فِرْعَوْنَ إِنَّا لَنَحْنُ ٱلْغَـٰلِبُونَ ﴿٤٤﴾

fa-alqaw ḥibālahum waʿiṣiyyahum waqālū biʿizzati fir'ʿawna innā lanaḥnu l-ghālibūna

Bunun üzerine onlar iplerini ve asalarını attılar ve; “Firavun’un gücüyle elbette bizler üstün geleceğiz.” dediler.

فَأَلْقَىٰ مُوسَىٰ عَصَاهُ فَإِذَا هِىَ تَلْقَفُ مَا يَأْفِكُونَ ﴿٤٥﴾

fa-alqā mūsā ʿaṣāhu fa-idhā hiya talqafu mā yafikūna

Musa asasını bırakır bırakmaz onların hile ile yaptıklarını yutuverdi.

فَأُلْقِىَ ٱلسَّحَرَةُ سَـٰجِدِينَ ﴿٤٦﴾

fa-ul'qiya l-saḥaratu sājidīna

Bunun üzerine sihirbazlar derhal secdeye kapandılar.

قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٤٧﴾

qālū āmannā birabbi l-ʿālamīna

"Alemlerin Rabbine iman ettik." dediler.

رَبِّ مُوسَىٰ وَهَـٰرُونَ ﴿٤٨﴾

rabbi mūsā wahārūna

Musa’nın ve Harun’un Rabbine.

قَالَ ءَامَنتُمْ لَهُۥ قَبْلَ أَنْ ءَاذَنَ لَكُمْ ۖ إِنَّهُۥ لَكَبِيرُكُمُ ٱلَّذِى عَلَّمَكُمُ ٱلسِّحْرَ فَلَسَوْفَ تَعْلَمُونَ ۚ لَأُقَطِّعَنَّ أَيْدِيَكُمْ وَأَرْجُلَكُم مِّنْ خِلَـٰفٍ وَلَأُصَلِّبَنَّكُمْ أَجْمَعِينَ ﴿٤٩﴾

qāla āmantum lahu qabla an ādhana lakum innahu lakabīrukumu alladhī ʿallamakumu l-siḥ'ra falasawfa taʿlamūna la-uqaṭṭiʿanna aydiyakum wa-arjulakum min khilāfin wala-uṣallibannakum ajmaʿīna

Dedi ki: “Ben size izin vermeden önce mi ona iman ettiniz? Demek ki o, size sihri öğreten büyüğünüzmüş. Yakında bileceksiniz. Mutlaka el ve ayaklarınızı çaprazlama keseceğim ve hepinizi toptan asacağım.”

قَالُوا۟ لَا ضَيْرَ ۖ إِنَّآ إِلَىٰ رَبِّنَا مُنقَلِبُونَ ﴿٥٠﴾

qālū lā ḍayra innā ilā rabbinā munqalibūna

"Hiç zararı yok. Biz muhakkak Rabbimize döneceğiz."

إِنَّا نَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لَنَا رَبُّنَا خَطَـٰيَـٰنَآ أَن كُنَّآ أَوَّلَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿٥١﴾

innā naṭmaʿu an yaghfira lanā rabbunā khaṭāyānā an kunnā awwala l-mu'minīna

“Doğrusu biz, iman edenlerin ilki olduğumuzdan dolayı Rabbimizin bizim hatalarımızı bağışlayacağını ummaktayız.”

۞ وَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِىٓ إِنَّكُم مُّتَّبَعُونَ ﴿٥٢﴾

wa-awḥaynā ilā mūsā an asri biʿibādī innakum muttabaʿūna

Biz Musa’ya; “Kullarımı geceleyin yola çıkar. Muhakkak ki takip edileceksiniz.” diye vahyettik.

فَأَرْسَلَ فِرْعَوْنُ فِى ٱلْمَدَآئِنِ حَـٰشِرِينَ ﴿٥٣﴾

fa-arsala fir'ʿawnu fī l-madāini ḥāshirīna

Firavun da şehirlere (asker) toplayıcılar gönderdi.

إِنَّ هَـٰٓؤُلَآءِ لَشِرْذِمَةٌ قَلِيلُونَ ﴿٥٤﴾

inna hāulāi lashir'dhimatun qalīlūna

“Şüphesiz bunlar azınlık olan bir topluluktur (dediler).”

وَإِنَّهُمْ لَنَا لَغَآئِظُونَ ﴿٥٥﴾

wa-innahum lanā laghāiẓūna

"Ve onlar bizi kızdırmaktadırlar."

وَإِنَّا لَجَمِيعٌ حَـٰذِرُونَ ﴿٥٦﴾

wa-innā lajamīʿun ḥādhirūna

Biz ise şüphesiz uyanık, ihtiyatlı bir topluluğuz."

فَأَخْرَجْنَـٰهُم مِّن جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ ﴿٥٧﴾

fa-akhrajnāhum min jannātin waʿuyūnin

(Allah Teâlâ buyurdu ki): Böylece onları bahçelerden ve pınarlardan çıkardık.

وَكُنُوزٍ وَمَقَامٍ كَرِيمٍ ﴿٥٨﴾

wakunūzin wamaqāmin karīmin

Hazinelerden ve değerli yerlerden.

كَذَٰلِكَ وَأَوْرَثْنَـٰهَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿٥٩﴾

kadhālika wa-awrathnāhā banī is'rāīla

İşte böyle yaptık ve onlara İsrailoğulları'nı mirasçı kıldık.

فَأَتْبَعُوهُم مُّشْرِقِينَ ﴿٦٠﴾

fa-atbaʿūhum mush'riqīna

Firavun ve adamları gün doğarken onları takibe koyuldular.

فَلَمَّا تَرَٰٓءَا ٱلْجَمْعَانِ قَالَ أَصْحَـٰبُ مُوسَىٰٓ إِنَّا لَمُدْرَكُونَ ﴿٦١﴾

falammā tarāā l-jamʿāni qāla aṣḥābu mūsā innā lamud'rakūna

İki topluluk birbirini görünce, Musa’nın adamları: "İşte yakalandık." dediler.

قَالَ كَلَّآ ۖ إِنَّ مَعِىَ رَبِّى سَيَهْدِينِ ﴿٦٢﴾

qāla kallā inna maʿiya rabbī sayahdīni

Musa: “Hayır! Rabbim şüphesiz benimledir, bana yol gösterecektir.” dedi.

فَأَوْحَيْنَآ إِلَىٰ مُوسَىٰٓ أَنِ ٱضْرِب بِّعَصَاكَ ٱلْبَحْرَ ۖ فَٱنفَلَقَ فَكَانَ كُلُّ فِرْقٍ كَٱلطَّوْدِ ٱلْعَظِيمِ ﴿٦٣﴾

fa-awḥaynā ilā mūsā ani iḍ'rib biʿaṣāka l-baḥra fa-infalaqa fakāna kullu fir'qin kal-ṭawdi l-ʿaẓīmi

İşte o sırada, Musa’ya: "Asanı denize vur!" diye vahyettik. O, hemen yarıldı ve (on iki yol açıldı) her parçası koca bir dağ gibi oluverdi.

وَأَزْلَفْنَا ثَمَّ ٱلْـَٔاخَرِينَ ﴿٦٤﴾

wa-azlafnā thamma l-ākharīna

Ötekileri de oraya yaklaştırdık.

وَأَنجَيْنَا مُوسَىٰ وَمَن مَّعَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿٦٥﴾

wa-anjaynā mūsā waman maʿahu ajmaʿīna

Musa’yı ve beraberindekilerin hepsini kurtardık.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ ﴿٦٦﴾

thumma aghraqnā l-ākharīna

Sonra ötekileri suda boğduk.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿٦٧﴾

inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Bunda şüphesiz bir ibret vardır. Ama pek çokları iman etmiş değillerdi.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿٦٨﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Şüphesiz ki senin Rabbin elbette mutlak güç sahibidir, çok merhametlidir.

وَٱتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ إِبْرَٰهِيمَ ﴿٦٩﴾

wa-ut'lu ʿalayhim naba-a ib'rāhīma

Ey Muhammed! Onlara İbrahim’in haberini de oku.

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٧٠﴾

idh qāla li-abīhi waqawmihi mā taʿbudūna

Hani o, babasına ve kavmine; “Neye ibadet ediyorsunuz?” demişti.

قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًا فَنَظَلُّ لَهَا عَـٰكِفِينَ ﴿٧١﴾

qālū naʿbudu aṣnāman fanaẓallu lahā ʿākifīna

“Putlara ibadet ediyoruz ve onlara ibadet etmeye devam edeceğiz.” demişlerdi.

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴿٧٢﴾

qāla hal yasmaʿūnakum idh tadʿūna

İbrahim, dedi ki: “Onlara dua ettiğinizde sizi işitiyorlar mı?”

أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴿٧٣﴾

aw yanfaʿūnakum aw yaḍurrūna

“Yahut size fayda veya zararları dokunur mu?”

قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿٧٤﴾

qālū bal wajadnā ābāanā kadhālika yafʿalūna

“Hayır! Ama biz babalarımızı böyle yaparken bulduk.” dediler.

قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٧٥﴾

qāla afara-aytum mā kuntum taʿbudūna

İbrahim, şöyle dedi: “Gördünüz mü şu sizin (ve önceki atalarınızın) neye ibadet ettiklerini?”

أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ ﴿٧٦﴾

antum waābāukumu l-aqdamūna

Siz ve çok daha önce gelip geçen atalarınız.

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٧٧﴾

fa-innahum ʿaduwwun lī illā rabba l-ʿālamīna

"İşte onlar benim düşmanlarımdır. Yalnız alemlerin Rabbi hariç."

ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ ﴿٧٨﴾

alladhī khalaqanī fahuwa yahdīni

“O, beni yaratan ve bana doğru yolu gösterendir.”

وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ ﴿٧٩﴾

wa-alladhī huwa yuṭ'ʿimunī wayasqīni

"Beni yediren ve içiren O'dur.”

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ﴿٨٠﴾

wa-idhā mariḍ'tu fahuwa yashfīni

"Hastalandığımda da O bana şifa verir."

وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ ﴿٨١﴾

wa-alladhī yumītunī thumma yuḥ'yīni

“O, benim canımı alacak ve sonra diriltecek olandır.”

وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿٨٢﴾

wa-alladhī aṭmaʿu an yaghfira lī khaṭīatī yawma l-dīni

“O, hesap gününde hatalarımı bağışlayacağını umduğumdur.”

رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿٨٣﴾

rabbi hab lī ḥuk'man wa-alḥiq'nī bil-ṣāliḥīna

“Ey Rabbim! Bana bir hikmet bahşet ve beni salih kimseler arasına kat.”

وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿٨٤﴾

wa-ij'ʿal lī lisāna ṣid'qin fī l-ākhirīna

“Sonra gelecekler arasında beni doğrulukla anılanlardan kıl.”

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ﴿٨٥﴾

wa-ij'ʿalnī min warathati jannati l-naʿīmi

“Beni Naîm Cenneti'nin varislerinden eyle.”

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿٨٦﴾

wa-igh'fir li-abī innahu kāna mina l-ḍālīna

"Babamı da bağışla. Şüphesiz o sapıklardandır."

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ ﴿٨٧﴾

walā tukh'zinī yawma yub'ʿathūna

“(Kulların yeniden) diriltilecekleri gün beni utandırma!”

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ ﴿٨٨﴾

yawma lā yanfaʿu mālun walā banūna

“O gün ki ne mal fayda verir, ne oğullar!”

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ ﴿٨٩﴾

illā man atā l-laha biqalbin salīmin

“Allah’a arınmış bir kalp ile gelen başka.”

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ﴿٩٠﴾

wa-uz'lifati l-janatu lil'muttaqīna

O gün cennet takva sahiplerine yaklaştırılır.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ﴿٩١﴾

waburrizati l-jaḥīmu lil'ghāwīna

Cehennem de azgınlar için ortaya çıkarılıverir.

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿٩٢﴾

waqīla lahum ayna mā kuntum taʿbudūna

Ve onlara; "İbadet etmekte olduklarınız nerede?" denilir.

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ ﴿٩٣﴾

min dūni l-lahi hal yanṣurūnakum aw yantaṣirūna

Allah'ın dışında (edindiğiniz ilahların), size yardımları dokunuyor mu veya kendilerine yardımları oluyor mu?

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ ﴿٩٤﴾

fakub'kibū fīhā hum wal-ghāwūna

Onlar ve azgınlar hep birlikte oraya atılırlar.

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ﴿٩٥﴾

wajunūdu ib'līsa ajmaʿūna

Ve İblis'in bütün orduları da.

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ﴿٩٦﴾

qālū wahum fīhā yakhtaṣimūna

Orada birbirleriyle çekişerek, şöyle derler:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ ﴿٩٧﴾

tal-lahi in kunnā lafī ḍalālin mubīnin

“Allah’a andolsun, biz gerçekten apaçık bir sapıklık içindeymişiz.”

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿٩٨﴾

idh nusawwīkum birabbi l-ʿālamīna

“Çünkü sizi, alemlerin Rabbi ile bir tutuyorduk.”

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ ﴿٩٩﴾

wamā aḍallanā illā l-muj'rimūna

Bizi o suçlulardan başkası saptırmadı.

فَمَا لَنَا مِن شَـٰفِعِينَ ﴿١٠٠﴾

famā lanā min shāfiʿīna

“Artık bize şefaat edecek bir kimse de yoktur.”

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ ﴿١٠١﴾

walā ṣadīqin ḥamīmin

"Sıcak bir dost da yok."

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١٠٢﴾

falaw anna lanā karratan fanakūna mina l-mu'minīna

"Ah! Keşke bizim için (dünyaya) bir dönüş daha olsa da Mü'minlerden olsak!"

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٠٣﴾

inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Şüphesiz bunda bir ayet vardır, ama onların çoğu iman etmiş değildirler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٠٤﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Şüphesiz senin Rabbin mutlak güç sahibi ve çok merhametli olandır.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٠٥﴾

kadhabat qawmu nūḥin l-mur'salīna

Nuh kavmi rasûlleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٠٦﴾

idh qāla lahum akhūhum nūḥun alā tattaqūna

Hani kardeşleri Nuh onlara demişti ki: "Siz sakınmıyor musunuz?

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٠٧﴾

innī lakum rasūlun amīnun

“Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir rasûlüm.''

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٠٨﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

Artık Allah'tan sakının ve bana itaat edin.

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٠٩﴾

wamā asalukum ʿalayhi min ajrin in ajriya illā ʿalā rabbi l-ʿālamīna

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak alemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١١٠﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

“O halde, Allah’a karşı gelmekten sakının ve bana itaat edin!”

۞ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ ﴿١١١﴾

qālū anu'minu laka wa-ittabaʿaka l-ardhalūna

Dediler ki: “Sana, sıradan aşağılık insanlar uymuşken(biz) sana îmân eder miyiz?”

قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ﴿١١٢﴾

qāla wamā ʿil'mī bimā kānū yaʿmalūna

Nuh, şöyle dedi: “Onların yaptıklarına dair benim ne bilgim olabilir?”

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ ﴿١١٣﴾

in ḥisābuhum illā ʿalā rabbī law tashʿurūna

“Onların hesaplarını görmek ancak Rabbime aittir. Bir anlayabilseniz!”

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٤﴾

wamā anā biṭāridi l-mu'minīna

"Ben, Mü'minleri kovacak değilim."

إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ ﴿١١٥﴾

in anā illā nadhīrun mubīnun

"Ben, ancak apaçık bir uyarıcıyım."

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَـٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ ﴿١١٦﴾

qālū la-in lam tantahi yānūḥu latakūnanna mina l-marjūmīna

Dediler ki: “Ey Nûh! (Bu işten) vazgeçmezsen mutlaka taşlananlardan olacaksın!”

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ ﴿١١٧﴾

qāla rabbi inna qawmī kadhabūni

Nuh, şöyle dedi: “Ey Rabbim! Kavmim beni yalanladı.”

فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿١١٨﴾

fa-if'taḥ baynī wabaynahum fatḥan wanajjinī waman maʿiya mina l-mu'minīna

Artık benimle onların aralarında hüküm ver ve beni ve benimle beraber olan mü'minleri kurtar."

فَأَنجَيْنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ ﴿١١٩﴾

fa-anjaynāhu waman maʿahu fī l-ful'ki l-mashḥūni

Biz de onu ve onunla birlikte olanları dopdolu o gemi içerisinde kurtardık.

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ ﴿١٢٠﴾

thumma aghraqnā baʿdu l-bāqīna

Sonra geride kalanları suda boğduk.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٢١﴾

inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Muhakkak bunda bir ayet vardır. Onların çoğu iman etmediler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٢٢﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٢٣﴾

kadhabat ʿādun l-mur'salīna

Âd kavmi de peygamberleri yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٢٤﴾

idh qāla lahum akhūhum hūdun alā tattaqūna

Hani onlara kardeşleri Hûd, “Sakınmaz mısınız?” demişti.

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٢٥﴾

innī lakum rasūlun amīnun

“Şüphesiz ben, size gönderilmiş güvenilir bir rasûlüm.”

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٢٦﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

"Öyle ise Allah'tan sakının ve bana itaat edin."

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٢٧﴾

wamā asalukum ʿalayhi min ajrin in ajriya illā ʿalā rabbi l-ʿālamīna

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak alemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعْبَثُونَ ﴿١٢٨﴾

atabnūna bikulli rīʿin āyatan taʿbathūna

"Siz her yüksek yerde eğlenmek için koca bir bina mı inşa edip durursunuz?"

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ ﴿١٢٩﴾

watattakhidhūna maṣāniʿa laʿallakum takhludūna

"Ve ebedi kalırsınız ümidi ile sapasağlam kaleler mi yapar durursunuz?"

وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ ﴿١٣٠﴾

wa-idhā baṭashtum baṭashtum jabbārīna

"Yakaladığınız zaman da zorbaca mı davranırsınız?"

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٣١﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

"Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin."

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ ﴿١٣٢﴾

wa-ittaqū alladhī amaddakum bimā taʿlamūna

"Bilmekte olduğunuz şeylerle size yardım edenden korkup sakının."

أَمَدَّكُم بِأَنْعَـٰمٍ وَبَنِينَ ﴿١٣٣﴾

amaddakum bi-anʿāmin wabanīna

"Size hayvanlar ve çocuklar (vererek) yardım etti."

وَجَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٣٤﴾

wajannātin waʿuyūnin

Hem de bahçeler ve pınarlar da (vermiştir).

إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٣٥﴾

innī akhāfu ʿalaykum ʿadhāba yawmin ʿaẓīmin

"Gerçekten sizin için büyük bir günün azabından korkarım."

قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ ﴿١٣٦﴾

qālū sawāon ʿalaynā awaʿaẓta am lam takun mina l-wāʿiẓīna

Onlar dediler ki: "Sen öğüt versen de, öğüt verenlerden olmasan da bizim için birdir."

إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا خُلُقُ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٣٧﴾

in hādhā illā khuluqu l-awalīna

"Bu öncekilerin adetlerinden başka bir şey değildir."

وَمَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِينَ ﴿١٣٨﴾

wamā naḥnu bimuʿadhabīna

"Biz azap olunacaklardan da değiliz."

فَكَذَّبُوهُ فَأَهْلَكْنَـٰهُمْ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٣٩﴾

fakadhabūhu fa-ahlaknāhum inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

"Böylece onu yalanladılar. Biz de onları helâk ettik. Muhakkak bunda bir ayet vardır. Onların çoğu da iman etmiş değildi."

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٤٠﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَتْ ثَمُودُ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٤١﴾

kadhabat thamūdu l-mur'salīna

Semûd da rasulleri yalanladılar.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ صَـٰلِحٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٤٢﴾

idh qāla lahum akhūhum ṣāliḥun alā tattaqūna

Hani kardeşleri Salih onlara demişti ki: "Sakınmaz mısınız?"

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٤٣﴾

innī lakum rasūlun amīnun

“Ben size gönderilmiş güvenilir bir rasûlüm.”

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٤٤﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

"O halde Allah’tan korkun ve bana itaat edin."

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٤٥﴾

wamā asalukum ʿalayhi min ajrin in ajriya illā ʿalā rabbi l-ʿālamīna

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak alemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

أَتُتْرَكُونَ فِى مَا هَـٰهُنَآ ءَامِنِينَ ﴿١٤٦﴾

atut'rakūna fī mā hāhunā āminīna

"Siz burada güven içinde bırakılacağınızı mı sanıyorsunuz?"

فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ ﴿١٤٧﴾

fī jannātin waʿuyūnin

Bahçelerde ve akarsular arasında,

وَزُرُوعٍ وَنَخْلٍ طَلْعُهَا هَضِيمٌ ﴿١٤٨﴾

wazurūʿin wanakhlin ṭalʿuhā haḍīmun

Ekinler ve meyveleri olgunlaşmış güzel hurma ağaçları arasında,

وَتَنْحِتُونَ مِنَ ٱلْجِبَالِ بُيُوتًا فَـٰرِهِينَ ﴿١٤٩﴾

watanḥitūna mina l-jibāli buyūtan fārihīna

“Dağları maharetle oyup alımlı köşkler yapıyorsunuz?”

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٥٠﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

"Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin."

وَلَا تُطِيعُوٓا۟ أَمْرَ ٱلْمُسْرِفِينَ ﴿١٥١﴾

walā tuṭīʿū amra l-mus'rifīna

"Aşırı olanların emrine uymayın!"

ٱلَّذِينَ يُفْسِدُونَ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَا يُصْلِحُونَ ﴿١٥٢﴾

alladhīna yuf'sidūna fī l-arḍi walā yuṣ'liḥūna

"Ki onlar, yeryüzünde bozgunculuk çıkarır ve (hiçbir şeyi) ıslah etmezler."

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ ﴿١٥٣﴾

qālū innamā anta mina l-musaḥarīna

Dediler ki: “Sen muhakkak aşırı bir şekilde büyülenmişlerdensin.

مَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا فَأْتِ بِـَٔايَةٍ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿١٥٤﴾

mā anta illā basharun mith'lunā fati biāyatin in kunta mina l-ṣādiqīna

“Sen de ancak bizim gibi bir beşersin. Eğer doğru söyleyenlerden isen haydi bize bir mucize getir.”

قَالَ هَـٰذِهِۦ نَاقَةٌ لَّهَا شِرْبٌ وَلَكُمْ شِرْبُ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ﴿١٥٥﴾

qāla hādhihi nāqatun lahā shir'bun walakum shir'bu yawmin maʿlūmin

Salih, şöyle dedi: “İşte bir dişi deve! Onun (belli bir gün) su içme hakkı var, sizin de belli bir gün su içme hakkınız vardır.”

وَلَا تَمَسُّوهَا بِسُوٓءٍ فَيَأْخُذَكُمْ عَذَابُ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٥٦﴾

walā tamassūhā bisūin fayakhudhakum ʿadhābu yawmin ʿaẓīmin

“Sakın ona bir kötülükle dokunmayın. Yoksa büyük bir günün azabı sizi yakalar.”

فَعَقَرُوهَا فَأَصْبَحُوا۟ نَـٰدِمِينَ ﴿١٥٧﴾

faʿaqarūhā fa-aṣbaḥū nādimīna

Derken onu boğazladılar da pişman oluverdiler.

فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۗ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٥٨﴾

fa-akhadhahumu l-ʿadhābu inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Bunun üzerine azap onları yakaladı. Muhakkak bunda bir ayet vardır ama onların çoğu iman etmediler.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٥٩﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Muhakkak senin Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَتْ قَوْمُ لُوطٍ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٦٠﴾

kadhabat qawmu lūṭin l-mur'salīna

Lût’un kavmi de rasûlleri yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ لُوطٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٦١﴾

idh qāla lahum akhūhum lūṭun alā tattaqūna

Hani kardeşleri Lût, onlara şöyle demişti: "Sakınmaz mısınız?”

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٦٢﴾

innī lakum rasūlun amīnun

“Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir rasûlüm.”

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٦٣﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

“Artık Allah’tan korkun ve bana itaat edin.”

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٦٤﴾

wamā asalukum ʿalayhi min ajrin in ajriya illā ʿalā rabbi l-ʿālamīna

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak alemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

أَتَأْتُونَ ٱلذُّكْرَانَ مِنَ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٦٥﴾

atatūna l-dhuk'rāna mina l-ʿālamīna

"İnsanların içinde erkeklere mi yanaşıyorsunuz?"

وَتَذَرُونَ مَا خَلَقَ لَكُمْ رَبُّكُم مِّنْ أَزْوَٰجِكُم ۚ بَلْ أَنتُمْ قَوْمٌ عَادُونَ ﴿١٦٦﴾

watadharūna mā khalaqa lakum rabbukum min azwājikum bal antum qawmun ʿādūna

“Rabbinizin sizin için yarattığı eşlerinizi terk edersiniz demek? Hayır, siz haddi aşan bir kavimsiniz.”

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَـٰلُوطُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُخْرَجِينَ ﴿١٦٧﴾

qālū la-in lam tantahi yālūṭu latakūnanna mina l-mukh'rajīna

Dediler ki: "Ey Lut! Eğer sen (bu işe) son vermezsen muhakkak ki (buradan) çıkarılanlardan olacaksın."

قَالَ إِنِّى لِعَمَلِكُم مِّنَ ٱلْقَالِينَ ﴿١٦٨﴾

qāla innī liʿamalikum mina l-qālīna

(Lut) dedi ki: "Doğrusu ben sizin yaptığınıza çok kızanlardanım. "

رَبِّ نَجِّنِى وَأَهْلِى مِمَّا يَعْمَلُونَ ﴿١٦٩﴾

rabbi najjinī wa-ahlī mimmā yaʿmalūna

“Ey Rabbim! Beni ve ailemi onların yaptıkları çirkin işten kurtar.”

فَنَجَّيْنَـٰهُ وَأَهْلَهُۥٓ أَجْمَعِينَ ﴿١٧٠﴾

fanajjaynāhu wa-ahlahu ajmaʿīna

Bunun üzerine onu ve bütün ailesini kurtardık.

إِلَّا عَجُوزًا فِى ٱلْغَـٰبِرِينَ ﴿١٧١﴾

illā ʿajūzan fī l-ghābirīna

Ancak o yaşlı kadın müstesna. O, geride kalanlardan oldu.

ثُمَّ دَمَّرْنَا ٱلْـَٔاخَرِينَ ﴿١٧٢﴾

thumma dammarnā l-ākharīna

Sonra diğerlerini helâk ettik.

وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهِم مَّطَرًا ۖ فَسَآءَ مَطَرُ ٱلْمُنذَرِينَ ﴿١٧٣﴾

wa-amṭarnā ʿalayhim maṭaran fasāa maṭaru l-mundharīna

Onların üzerine bir yağmur (gibi taş) yağdırdık. (Başlarına gelecekler konusunda) uyarılanların yağmuru ne kadar da kötü idi!

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٧٤﴾

inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Şüphesiz bunda büyük bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٧٥﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Ve muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

كَذَّبَ أَصْحَـٰبُ لْـَٔيْكَةِ ٱلْمُرْسَلِينَ ﴿١٧٦﴾

kadhaba aṣḥābu al'aykati l-mur'salīna

Eyke halkı da peygamberleri (Şuayb'ı) yalanlamıştı.

إِذْ قَالَ لَهُمْ شُعَيْبٌ أَلَا تَتَّقُونَ ﴿١٧٧﴾

idh qāla lahum shuʿaybun alā tattaqūna

Hani Şu’ayb, onlara şöyle demişti: "Siz sakınmıyor musunuz?

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ﴿١٧٨﴾

innī lakum rasūlun amīnun

"Şüphesiz ben size gönderilmiş güvenilir bir rasûlüm."

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ ﴿١٧٩﴾

fa-ittaqū l-laha wa-aṭīʿūni

"Artık, Allah'tan sakının ve bana itaat edin."

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٨٠﴾

wamā asalukum ʿalayhi min ajrin in ajriya illā ʿalā rabbi l-ʿālamīna

“Buna karşılık sizden hiçbir ücret istemiyorum. Benim ücretim ancak alemlerin Rabbi olan Allah’a aittir.”

۞ أَوْفُوا۟ ٱلْكَيْلَ وَلَا تَكُونُوا۟ مِنَ ٱلْمُخْسِرِينَ ﴿١٨١﴾

awfū l-kayla walā takūnū mina l-mukh'sirīna

“Ölçüyü tam yapın. Eksik verenlerden olmayın.”

وَزِنُوا۟ بِٱلْقِسْطَاسِ ٱلْمُسْتَقِيمِ ﴿١٨٢﴾

wazinū bil-qis'ṭāsi l-mus'taqīmi

"Doğru terazi ile tartın."

وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ﴿١٨٣﴾

walā tabkhasū l-nāsa ashyāahum walā taʿthaw fī l-arḍi muf'sidīna

“İnsanların mal ve haklarını eksiltmeyin. Yeryüzünde bozgunculuk yaparak karışıklık çıkarmayın.”

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِى خَلَقَكُمْ وَٱلْجِبِلَّةَ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٨٤﴾

wa-ittaqū alladhī khalaqakum wal-jibilata l-awalīna

"Sizi ve önceki nesilleri yaratandan sakının."

قَالُوٓا۟ إِنَّمَآ أَنتَ مِنَ ٱلْمُسَحَّرِينَ ﴿١٨٥﴾

qālū innamā anta mina l-musaḥarīna

Dediler ki: "Sen ancak aşırı bir şekilde büyülenmişlerdensin."

وَمَآ أَنتَ إِلَّا بَشَرٌ مِّثْلُنَا وَإِن نَّظُنُّكَ لَمِنَ ٱلْكَـٰذِبِينَ ﴿١٨٦﴾

wamā anta illā basharun mith'lunā wa-in naẓunnuka lamina l-kādhibīna

"Sen ancak bizim gibi bir beşersin ve muhakkak biz seni yalancılardan sanıyoruz."

فَأَسْقِطْ عَلَيْنَا كِسَفًا مِّنَ ٱلسَّمَآءِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ ﴿١٨٧﴾

fa-asqiṭ ʿalaynā kisafan mina l-samāi in kunta mina l-ṣādiqīna

"Eğer doğru söyleyenlerden isen haydi üzerimize gökten parçalar indir."

قَالَ رَبِّىٓ أَعْلَمُ بِمَا تَعْمَلُونَ ﴿١٨٨﴾

qāla rabbī aʿlamu bimā taʿmalūna

Şu’ayb: “Rabbim, yaptıklarınızı en iyi bilendir.” dedi.

فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمْ عَذَابُ يَوْمِ ٱلظُّلَّةِ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ ﴿١٨٩﴾

fakadhabūhu fa-akhadhahum ʿadhābu yawmi l-ẓulati innahu kāna ʿadhāba yawmin ʿaẓīmin

Onlar Şu’ayb’ı yalanladılar. Derken gölge gününün azabı onları yakaladı. Şüphesiz o, büyük bir günün azabı idi.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿١٩٠﴾

inna fī dhālika laāyatan wamā kāna aktharuhum mu'minīna

Şüphesiz bunda bir ibret vardır. Onların çoğu ise iman etmiş değillerdir.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿١٩١﴾

wa-inna rabbaka lahuwa l-ʿazīzu l-raḥīmu

Muhakkak Rabbin Azîz olandır, Rahîm olandır.

وَإِنَّهُۥ لَتَنزِيلُ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿١٩٢﴾

wa-innahu latanzīlu rabbi l-ʿālamīna

"Muhakkak ki bu (Kur'an) alemlerin Rabbinin indirmesidir."

نَزَلَ بِهِ ٱلرُّوحُ ٱلْأَمِينُ ﴿١٩٣﴾

nazala bihi l-rūḥu l-amīnu

O'nu Ruhu'l-Emîn/Cebrail indirdi.

عَلَىٰ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ ٱلْمُنذِرِينَ ﴿١٩٤﴾

ʿalā qalbika litakūna mina l-mundhirīna

Uyaranlardan olman için senin kalbine (indirdi).

بِلِسَانٍ عَرَبِىٍّ مُّبِينٍ ﴿١٩٥﴾

bilisānin ʿarabiyyin mubīnin

Apaçık Arapça bir dille.

وَإِنَّهُۥ لَفِى زُبُرِ ٱلْأَوَّلِينَ ﴿١٩٦﴾

wa-innahu lafī zuburi l-awalīna

Şüphesiz bu (Kur’an) öncekilerin kitaplarında da vardı.

أَوَلَمْ يَكُن لَّهُمْ ءَايَةً أَن يَعْلَمَهُۥ عُلَمَـٰٓؤُا۟ بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ ﴿١٩٧﴾

awalam yakun lahum āyatan an yaʿlamahu ʿulamāu banī is'rāīla

İsrail oğulları bilginlerinin onu bilmesi, onlar için ispatlayıcı bir delil (ayet) değil midir?

وَلَوْ نَزَّلْنَـٰهُ عَلَىٰ بَعْضِ ٱلْأَعْجَمِينَ ﴿١٩٨﴾

walaw nazzalnāhu ʿalā baʿḍi l-aʿjamīna

Eğer onu Arapça bilmeyen birine de indirmiş olsaydık.

فَقَرَأَهُۥ عَلَيْهِم مَّا كَانُوا۟ بِهِۦ مُؤْمِنِينَ ﴿١٩٩﴾

faqara-ahu ʿalayhim mā kānū bihi mu'minīna

O da onlara (Kur'an'ı Arapça) okusaydı, yine de ona iman edecek değillerdi.

كَذَٰلِكَ سَلَكْنَـٰهُ فِى قُلُوبِ ٱلْمُجْرِمِينَ ﴿٢٠٠﴾

kadhālika salaknāhu fī qulūbi l-muj'rimīna

İşte böylece biz onu günahkârların kalbine soktuk.

لَا يُؤْمِنُونَ بِهِۦ حَتَّىٰ يَرَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ٱلْأَلِيمَ ﴿٢٠١﴾

lā yu'minūna bihi ḥattā yarawū l-ʿadhāba l-alīma

Acıklı azabı görünceye kadar ona iman etmezler.

فَيَأْتِيَهُم بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ﴿٢٠٢﴾

fayatiyahum baghtatan wahum lā yashʿurūna

İşte (bu azap) onlara ansızın gelecek ve farkında bile olmayacaklar.

فَيَقُولُوا۟ هَلْ نَحْنُ مُنظَرُونَ ﴿٢٠٣﴾

fayaqūlū hal naḥnu munẓarūna

Ardından: “Acaba bize mühlet verilir mi” derler.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ ﴿٢٠٤﴾

afabiʿadhābinā yastaʿjilūna

Onlar yine de azabımızın çarçabuk gelmesini mi istiyorlar?

أَفَرَءَيْتَ إِن مَّتَّعْنَـٰهُمْ سِنِينَ ﴿٢٠٥﴾

afara-ayta in mattaʿnāhum sinīna

(Ey Muhammed!) Ne dersin? Biz onları yıllarca (dünya nimetlerinden) yararlandırsak...

ثُمَّ جَآءَهُم مَّا كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿٢٠٦﴾

thumma jāahum mā kānū yūʿadūna

Sonra kendilerine vaadedilen başlarına gelse, (halleri nice olurdu?)

مَآ أَغْنَىٰ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يُمَتَّعُونَ ﴿٢٠٧﴾

mā aghnā ʿanhum mā kānū yumattaʿūna

(Dünyada) yararlandırıldıkları şeyler onlara fayda sağlamayacaktır.

وَمَآ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍ إِلَّا لَهَا مُنذِرُونَ ﴿٢٠٨﴾

wamā ahlaknā min qaryatin illā lahā mundhirūna

Biz uyarıcıları olmaksızın hiçbir memleketi helâk etmiş değiliz.

ذِكْرَىٰ وَمَا كُنَّا ظَـٰلِمِينَ ﴿٢٠٩﴾

dhik'rā wamā kunnā ẓālimīna

"Bu, bir hatırlatmadır. Biz zalimler değiliz."

وَمَا تَنَزَّلَتْ بِهِ ٱلشَّيَـٰطِينُ ﴿٢١٠﴾

wamā tanazzalat bihi l-shayāṭīnu

Kur’an’ı Şeytanlar indirmedi.

وَمَا يَنۢبَغِى لَهُمْ وَمَا يَسْتَطِيعُونَ ﴿٢١١﴾

wamā yanbaghī lahum wamā yastaṭīʿūna

Zaten bu onların harcı değildir, buna güçleri de yetmez.

إِنَّهُمْ عَنِ ٱلسَّمْعِ لَمَعْزُولُونَ ﴿٢١٢﴾

innahum ʿani l-samʿi lamaʿzūlūna

Çünkü onlar (vahyedileni) duymaktan kesinlikle uzak tutulmuşlardır.

فَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ فَتَكُونَ مِنَ ٱلْمُعَذَّبِينَ ﴿٢١٣﴾

falā tadʿu maʿa l-lahi ilāhan ākhara fatakūna mina l-muʿadhabīna

O halde Allah ile birlikte başka bir ilaha dua etme. O takdirde azap edilenlerden olursun.

وَأَنذِرْ عَشِيرَتَكَ ٱلْأَقْرَبِينَ ﴿٢١٤﴾

wa-andhir ʿashīrataka l-aqrabīna

Önce en yakın akrabalarını uyar.

وَٱخْفِضْ جَنَاحَكَ لِمَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿٢١٥﴾

wa-ikh'fiḍ janāḥaka limani ittabaʿaka mina l-mu'minīna

Mü’minlerden sana tabi olanlara kanatlarını indir.

فَإِنْ عَصَوْكَ فَقُلْ إِنِّى بَرِىٓءٌ مِّمَّا تَعْمَلُونَ ﴿٢١٦﴾

fa-in ʿaṣawka faqul innī barīon mimmā taʿmalūna

Eğer sana karşı gelirlerse, de ki; “Şüphesiz ben sizin yaptığınız şeylerden uzağım.”

وَتَوَكَّلْ عَلَى ٱلْعَزِيزِ ٱلرَّحِيمِ ﴿٢١٧﴾

watawakkal ʿalā l-ʿazīzi l-raḥīmi

Sen, Azîz ve Rahîm olana tevekkül et.

ٱلَّذِى يَرَىٰكَ حِينَ تَقُومُ ﴿٢١٨﴾

alladhī yarāka ḥīna taqūmu

O ki, (gece namaza) kalktığın zaman seni görüyor.

وَتَقَلُّبَكَ فِى ٱلسَّـٰجِدِينَ ﴿٢١٩﴾

wataqallubaka fī l-sājidīna

Secde edenler ile (secdeye) yatıp kalktığın zaman da görür.

إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ ﴿٢٢٠﴾

innahu huwa l-samīʿu l-ʿalīmu

Şüphesiz O; hakkıyla işitendir, hakkıyla bilendir.

هَلْ أُنَبِّئُكُمْ عَلَىٰ مَن تَنَزَّلُ ٱلشَّيَـٰطِينُ ﴿٢٢١﴾

hal unabbi-ukum ʿalā man tanazzalu l-shayāṭīnu

Şeytanların kime ineceğini size haber vereyim mi?

تَنَزَّلُ عَلَىٰ كُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ ﴿٢٢٢﴾

tanazzalu ʿalā kulli affākin athīmin

Her yalancı günahkâr üzerine inerler.

يُلْقُونَ ٱلسَّمْعَ وَأَكْثَرُهُمْ كَـٰذِبُونَ ﴿٢٢٣﴾

yul'qūna l-samʿa wa-aktharuhum kādhibūna

Bunlar, (şeytanlara) kulak verirler ve onların çoğu yalancıdırlar.

وَٱلشُّعَرَآءُ يَتَّبِعُهُمُ ٱلْغَاوُۥنَ ﴿٢٢٤﴾

wal-shuʿarāu yattabiʿuhumu l-ghāwūna

Şairlere de azgınlar uyar.

أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِى كُلِّ وَادٍ يَهِيمُونَ ﴿٢٢٥﴾

alam tara annahum fī kulli wādin yahīmūna

Onlar her vadide şaşkın şaşkın dolaşmakta olduklarını görmedin mi?

وَأَنَّهُمْ يَقُولُونَ مَا لَا يَفْعَلُونَ ﴿٢٢٦﴾

wa-annahum yaqūlūna mā lā yafʿalūna

Ve gerçekten onlar yapmadıkları şeyi söylerler.

إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَذَكَرُوا۟ ٱللَّهَ كَثِيرًا وَٱنتَصَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا۟ ۗ وَسَيَعْلَمُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَىَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ ﴿٢٢٧﴾

illā alladhīna āmanū waʿamilū l-ṣāliḥāti wadhakarū l-laha kathīran wa-intaṣarū min baʿdi mā ẓulimū wasayaʿlamu alladhīna ẓalamū ayya munqalabin yanqalibūna

Ancak iman edip, salih amel işleyen, Allah’ı çokça zikreden ve kendilerine zulmedildikten sonra öçlerini alanlar müstesna. Zulmedenler de yakında nasıl bir yere devrileceklerini bileceklerdir.